Synecdoche, New York


Charlie Kaufman werkt graag met dubbele bodems; het kan evenwel zijn dat hij tijdens zijn regiedebuut tamelijk beschonken was want zijn bodems blijken eindeloos maar ook begrijpeloos. Caden Cotard woont in Schenectady en is een theatermaker, niet direct voor het grote publiek maar lokaal kan hij wat applaus verkrijgen. met zijn vrouw Adele, een miniatuurportretschildenares, is hij in een relatiedieptepunt beland en zij verlaat hem zelfs richting Berlijn en neemt hierbij hun dochterje Olive mee. met haar kunstwerken heeft ze onmiddellijk succes en wordt een bewonderend kunstenares. een zwaar verlies evenwel voor Caden en intussen beginnen er bij hem ook een aantal gezondheidskwalen de kop op te steken. hij probeert met theatersecretaresse Hazel iets nieuws op te bouwen en tegelijkertijd wil hij ook iets nieuws opbouwen in het theater. hij wil een echt en eerlijk stuk brengen en aangezien zijn ziektekwalen steeds achteruit gaan, is hij niet alleen bang voor zijn dood maar ook om zijn vergankelijkheid en zodoende wil hij het nieuwe stuk omtrent zijn personage maken. alle mensen in zijn leven vertolken een rol in zijn stuk of vertolken de acteurs een rol in zijn leven? langzaam aan, jaren gaan voorbij, vervaagt immers de scheidingslijn tussen het toneel en het echte leven, tussen de decors en de werkelijke settings en tussen de personages in beide werelden. hierbij ga ik het laten want één ding is duidelijk: Synecdoche, New York laat zich niet makkelijk recenseren. maar ook niet makkelijk regisseren. Charlie Kaufman is één van de meest geniaal geschifte scenaristen op onze aardbol maar hij heeft deze titel kunnen verkrijgen omdat zijn scenario’s met sterke kniphand aan de camera ondervangen werden door bijvoorbeeld Spike Jonze (Being John Malkovich, Adaptation) en Michel Gondry (Eternal Sunshine Of The Spotless Mind). maar hier krijgt hij volledig carte blanche en zijn ideeënvat is blijven overlopen tot er een inconsistent geheel overblijft waarbij alle karakter- en tijdslogica weg is. het kan aan mezelf liggen want op basis van de overtuigende acteerprestaties had ik de indruk dat o.a. Philip Seymour Hofman, Samantha Morton en Michelle Williams hun rol in de film of de film zelf wel snapten. en eigenlijk geloof ik wel in het script waarbij een theaterstuk letterlijk een levenswerk wordt met zelf opgebouwde settings en personages waarin of waarmee dat leven gereconstrueerd wordt en zo er op den duur geen onderscheid meer is tussen fictie en non-fictie; dat is pure briljante Kaufmanliteratuur. maar zijn debuut toont aan dat zijn hersenspinsels een bodemloos vat vormen waarin vele kijkers zullen verdrinken. en het is een hard verdict voor Kaufman maar met zo’n sterk scenario mag dat niet gebeuren. hopelijk wordt zijn volgend script onder handen genomen door iemand anders die zowel Kaufman begrijpt maar ook een lijn kan trekken tot waar de kijker het kan begrijpen.
 
2/5
 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s