36ste IFF Gent: Bright Star


had ik bij mezelf niet zitten denken, na The Edge Of Love zal ik biopics over historische schrijvers mijden als de pest. toch ben ik beland in Bright Star, mijn gedachten blijven hetzelfde alhoewel hij meer krediet verdient dan eerstgenoemde. degene die nu over de rode loper van Sinte Pieter mag lopen is John Keats, een Engelse dichter uit het tijdperk van de Romantiek maar indertijd geheel miskend als dichter die zijn poëzie haast niet aan de straatstenen verkocht kreeg en kritische bemerkingen kreeg van tijdsgenoten als bijvoorbeeld Byron (ik noem er niet teveel op want wil geen biopicinspiratie teweeg brengen bij regisseurs). hij had dan ook geen rooie cent om aan zijn achterste te krabben en was huisvestingsafhankelijk van zijn beste vriend Brown. die huurde een huis van de familie Brawne waarvan de dochters deze huizes Fanny, één van de beste naaisters uit de regio (ik heb het over textielverwerking), haar oog laat vallen op Keats. aanvankelijk is de relatie koel maar beider zorg van John’s broer Tom brengt hen dichter bij elkaar, in die richting zelfs dat Fanny poëzie wil leren van John. de dichterlijke lyrics vliegen om de oren heen en de intensiteit van hun gevoelens worden sterker (met op de achtergrond een jaloerse Brown). je zou ze onlosmakelijke geliefden kunnen noemen. enkel is John straatarm en kan hij de vrouw van zijn dromen niet onderhouden en dan ook niet trouwen. het betekent een kwelling voor hem maar Fanny blijft als sterke vrouw achter hem staan. wanneer Keats ziek wordt, spat hun droom uiteen en overheerst de kwelling (waarin achteraf blijkt Keats zijn meesterwerken creëert). het blijkt misschien niet zo maar de spotlichten zijn eigenlijk meer gericht op Fanny dan op Keats wat geen verrassing behoeft aangezien regisseuse Jane Campion steevast sterke vrouwenrollen in haar filmen verweeft. het is via Fanny dat je zicht krijgt op het levensverhaal van Keats maar Campion en Abbie Cornish maken er tevens een emotievol drama van van hoe ongrijpbare liefde impact kan hebben op je hele levenszin. enkel is het te stereotiep gebracht. de tijdsgeest is goed, de acteurs zijn goed, de regie is goed, de opbouw van het verhaal is goed, de muziek goed, enkel heb je het al meerdere en meerdere keren eerder gezien waardoor Bright Star op geen enkel vlak het goede niveau kan overstijgen. originele insteken zijn er niet, verrassende of intrigerende plotlijnen evenmin, het is een basicfilm over romantiek in de 19de eeuw. goed om als 40-jarige heer je vrouw ernaar mee te nemen want zij zal een zakdoekje vol huilen maar breder is het doelpubliek niet. goed om als filmleraar de film te tonen hoe je een hindernisvolle liefdesrelatie in de Romantiek gebracht moet worden om dan de opdracht te moeten geven om het thema vanuit een originele invalshoek te benaderen. Bright Star is geen slechte film maar is te klassiek om te blijven boeien.
 
2/5
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s