36 ste IFF Gent: Kan Door Huid Heen


het zal nooit liefde worden tussen de Nederlandse arthouse en mij. aldaar inheems geprezen gouden kalvenfilms die Gent passeerden zoals Tussenstand en Nadine haalden de onderste enerverende zenuwen uit mijn kan. mijn les had ik duidelijk nog niet geleerd en dus kon de kalfwinnaar van beste actrice, montage en de speciale juryprijs 2009 rekenen op mijn deskundig oog. ik beklaag het me nog ofwel is mijn oog uiteraard niet zo deskundig. Marieke bekomt van een stukgelopen relatie en belandt in de eenzaamheid van haar Amsterdams appartement, wat de locatie wordt van een geweldspleging. wanneer ze in bad gaat, overvalt een indringer haar die agressief poogt haar te verkrachten. later op de rechtbank zal ze ondervinden hoe makkelijk dergelijke seksueel vandaalpredatoren ervan af kunnen komen. ter bescherming van zichzelf, of is het van de buitenwereld, ontvlucht ze de stad en koopt ze een isolaat en schimmelvervallen boerderijhuis op het Zeeuwse platteland. ze moet vechten tegen de woede en wraakgevoelens die ze onderhuids en in haar fantasie beleeft. tevens heeft de geïsoleerdheid een gedesintegreerd effect: ze sluit zich af en op, stort zich op wijnflessen, bibbert in de koude vertrekken en doet hopeloze pogingen om het huis op te knappen. ze kan maar niet in het reine komen met zichzelf en het delict. de komst van haar vriendelijke buurman John lokt wel affectie uit maar het is maar de vraag of zij hem in haar gezelschap kan opnemen. regisseuse Esther Rots kwam zelf in Gent vertellen dat iedereen de titel op zijn eigen manier dient te interpreteren en dat zij gewoon gefascineerd is door huid, door de scheiding tussen buiten en binnen. zoals ik het vermoed is Marieke vooreerst een ambitieuze en zorgeloze stadsvrouw met een snel leven dat echter overrompelend door elkaar geschud wordt door een verkrachting waarna zij zich onrustig terugtrekt in eenzaamheid en dreigt kapot te gaan aan wraakgevoelens en onbehagen. de angst voor de buitenwereld is onderhuids bij haar ingekropen. het levert wel een sterk portret op van Marieke, innemend geacteerd door Rifka Lodeizen (die in elk shot zichtbaar is), maar het verhaal wordt eigenlijk kapot gemonteerd zodat van Kan Door Huid Heen enkel maar een inconsistent geheel overblijft en enkele scènes geen plaats kunnen gegeven worden. zoals het vervallen huis gekenmerkt wordt door een chaos van vuile was, etensresten, afbrokkelende muren en plafonds en sputterende waterkranen, zo voelt de film één en al als wanorde aan. gelukkig is er nog Wim Opbrouck die met zijn sympathieke toon wat orde en tederheid brengt, maar zoals hij zelf zegt, is hij eerder de excuustruus van de film. waarschijnlijk zal in het huis van de arthouse men opgezet zijn met de experimenteel sfeerscheppende en zelf te ontdekken interpretatie van de film maar voor mij blijft dat een gesloten deur. Kan Door Huid Heen een kalf van een film noemen is te verregaand maar dat hij een gouden kalf kan krijgen, is er ook over en het toont toch aan dat er een heus cultuurverschil is tussen twee gelijktalige buurlanden.
 
1,5/5
 

 
Categorieën: Film

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s