36ste IFF Gent: Bronson


Michael Gordon Peterson is heden gekend als de langst vastzittende gevangene van Engeland. het zou nu gaan om 34 jaar waarvan hij er 30 doorbracht in eenzame opsluiting. zijn kinderjeugd doorspartelde hij zonder probleem en hijzelf was ook geen probleemkind. Peterson zal zelfs trouwen en een kind krijgen. echter, vanaf zijn zeventiende startte zijn levensdroom om bekend te worden en zo besloot hij in 1974 om met een zelf afgezaagd geweer een postkantoor te beroven. 26,18 pond was zijn buit. een delict waarvoor hij zeven jaar mocht gaan brommen. de hemel voor hem: de gevangenis bleek immers zijn leven te zijn waar hij zich kon uitleven. talrijke keren gijzelde hij cipiers waarna hij massagevechten startte en op een Fight Club wijze geniette hij hiervan. door zijn gewelddadig gedrag naar bewakers en andere gevangenen kwamen er steeds wat jaren bij en verhuisde hij veelvuldig naar andere gevangenissen. welgeteld 35. hij zal er het boek The Good Prison Guide over schrijven waar hij als een michelinconvict beschrijft waar men het beste eten heeft, wie er de meest comfortabele bedden heeft en waar je het beste uitzicht hebt. zijn aanhoudend gewelddadig celgedrag doen de staatskosten oplopen. om er vanaf te komen plaatst de overheid hem in een zottenhuis en ondanks kalmerende spuiten klopt hij er ook hier lustig op los. een psychiatrische instelling voor zwaar gewelddadigen laat hij zelfs afbranden. als enige oplossing ziet de staat dan maar om hem vrij te laten. in zijn welgeteld 65 dagen van vrijheid tracht hij naam te maken als straatvechter waarbij hij de naam Charles Bronson aanneemt. maar hij wil terug naar zijn vijfsterrenhotel waar we hem trouwens van een andere kant leren kennen als een waar tekentalent. regisseur Nicolas Winding Refn laat Bronson het verhaal vertellen vanop een circuspodium. Bronson is immers de performer die het moet hebben van zijn bekendheid en van publiek dat hem aandacht besteed. hij wisselt het af met enkele knokpartijen waarbij het spierbundellichaam van Tom Hardy geknipt voor is. de scènes echter met de loonies in de instelling en zijn korte periode van vrijheid zijn loom, vervelend en langdradig. Refn wil duidelijk de grens van het bizarre ontdekken maar gaat er over zodat het een loodzware karikatuur wordt. als mens kunnen we geen vat krijgen op wat de drijfveer is van Bronson, de film slaagt er ook niet in om dit weer te geven. het mag dan wel een fascinerend figuur zijn (een crimineel die in solitair gevangenenschap er in slaagt om naast het neerknuppelen van bewakers ook dertien boeken over de cel te schrijven), er een volledige film met een rauwe cameralens aan wijden met tegelijkertijd een sneer naar het Britse justitiebeheer (neen, je zit niet in de film Hunger) is lang niet zo fascinerend. Bronson is enkel maar een karikatuur van zijn hype.
 
1,5/5
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s