Twelve


"er is een verschil tussen mensen die drugs nemen voor de kick en mensen die drugs nemen als een vervangmiddel voor het leven." _ Mick Jagger
 
we hebben het nog even nagegaan in de muzikale drugsencyclopedie dat E-Talking is van Soulwax maar neen, van de drug twelve is geen sprake. het is dan ook een fictief hallucinerend roesmiddel waarvan ouwe taaie Joel Schumacher jonge rijkaards laat genieten maar de film op zich is niet echt een trip waard. Mike behoorde tot de hogere middenklasse in New York waar hem het vooruitzicht stond te wachten van universitaire studies en een rijke carrière. de dood van zijn moeder doet hem echter de weg inslaan van onzichtbare drugsdealer. zelf onthoudt hij zich van enige alcohol, drugs of sigaretten maar hij is wel grootleverancier van cannabis in de snobbuurten van high school meisjes die alleen maar aan het spenderen van hun ouders’ geld denken. White Mike deelt zijn leven tussen het bevoorraden van rijkeluisfeestjes in de Upper East Side en het opkopen van de shit in de Bronx. wanneer een nieuwe drug zijn opkomst viert, wordt de neef van White Mike vermoord, zijn vriend gebombardeerd als hoofdverdachte, zijn voorraad twijfelachtig, geraken zijn afnemers meer in de ban van twelve en wordt zijn emotionele stabiliteit met zijn jeugdvriendin ondermijnd. zijn twee werelden staan op instorten. Twelve start niet onaardig wanneer de zacht doordringende vertelstem van Kiefer Sutherland alle personages voorstelt betreffende hun doen en laten. voordeel is dat je hiermee sympathie creëert voor het hoofdpersonage die sterk vertolkt wordt door Chace Crawford en je meent dat de film zich gaat toespitsen over het rijzen van een wannabe drugsdealer die een tragisch jaar achter de rug heeft. maar al snel richt Schumacher zijn pijlen op de bevolkingsgroep van het rijke Manhattan die in al hun oppervlakkigheid geen moer geven om het carrièrevoorbereidend werk van hun parvenu-ouders en zich vergrijpen aan al wat hen maar in extase kan brengen om aan hun leefwereld te kunnen ontsnappen. uiteraard heb je dan van die ijdeltuiten die uitblonken in schoolresultaten, per toeval in aanraking komen met de mix van cocaïne en XTC en in verval geraken, inclusief de beurs van hun ouders legen en zich tegen geld plat leggen voor eenieder die leverancier van drugs kan zijn. ook de snobistische karakters doen gewoontegetrouw alle best om uit de hoogte te doen om daarna flink op hun bek te gaan. Schumacher mag dan wel ongekend schoon en jong geweld hiervoor uitgenodigd hebben (zoals daar zijn Esti Ginzburg, Zoë Kravitz (dochter van), Emily Meade), je geeft geen moer om hun situatie van uitspattingen of toekomst van onomkeerbare schade. enkel de met vriendelijke glimlach gezegende Emma Roberts en Curtis – met zijn muzieknaam heb je voldoende om in openbare plaatsen een sanitaire stop te houden – Jackson kunnen nog overtuigen. Joel Schumacher is 71 jaar en de enkele generaties verschil met het huidig snobistisch geweld is te groot om een aangrijpende of begrijpende adolescente drugsfilm te maken conform Kids of Go. Twelve pretendeert een modern tienerdrama te zijn, wat misschien gelukt was als men zich intrigerend toespitste op White Mike, maar voelt veeleer aan als zijn plastic personages: hol.
2/5
 
bij de knappe muziek uit de trailer hoort ook een knappe clip van The Phenomenal Handclap Band
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s