Wall Street: Money Never Sleeps


"Wall Street kent slechts twee soorten emoties: angst en hebzucht." _ William Lefevre
 

Oliver Stone begint meer en meer zijn films af te stemmen op de realiteit. in de lange nasleep van 9/11 bracht hij World Trade Center, in de periode van de Amerikaanse presidentsverkiezingen kwam hij met W, wanneer Hugo Chavez Human Right Watch medewerkers Venezuela uitwijst steekt hij de president een hart onder de riem in South Of The Border en nu de wereld op zijn grondvesten aan het bekomen is van de economische crisis wil hij beurswolven een geweten schoppen. het thema is hem niet vreemd gezien zijn originele Wall Street uit 1987 en de inhalige Gordon Gekko is opnieuw van de partij. hij heeft een lange gevangenisstraf uitgezeten maar de ooit meest beruchte oplichter blijkt heden enkel een voetnoot te zijn. niemand wacht hem op, noch zijn vroegere collega’s die vooral bezig zijn met hun eigen fortuin, noch zijn eigen dochter Winnie die hem de dood van haar broer verwijt en in zijn karakter enkel maar een geldwolf ziet. zij wil dan ook geheel vervreemd van hem blijven. Winnie’s verloofde Jake is echter jong beursgeweld. zeer intelligent en geweldig instinctief als het hem om beleggingen gaat. maar de beurs staat op instorten en zijn toekomst wordt onzeker. wanneer hij Gekko een speech hoort geven over Is Greed Good zoekt hij toenadering om tips en trics te leren en zo ongehavend uit de crisis te komen. Gekko beweert de beurs achter de rug te hebben maar wil wel zijn band met Winnie herstellen en stemt toe. kan Gekko de lokroep van het geld weerstaan of is zijn oplichtersinstinct intact gebleven en kan Jake op het rechte pad blijven? vooral de aanvangsfase blijft bij waarin de flinterdunne lijn tussen flamboyante winsten en enorme dollardalingen op de façades af te lezen is van Shia Labeouf en zijn beursmentor Frank Langella, afgewisseld met snel gemonteerde cijferkoersen en grafiekjes. ook de achtergrond dat het enorme verlies winst betekent voor andere haaien op de kust (wederom goede rol van Josh Brolin) die het morele risico niet schuwen geeft je een gevoel van zie je wel, het is steeds de gewone werkman die het moet bekopen. Michael Douglas zelf voelt zich opnieuw goed in zijn vel als Gekko (de ninja speech is kort en krachtig doordringend) maar Stone weet niet goed welke weg hij met hem moet ingaan: beursmanipulerend of familiaal bemiddelend. en daar wringt hem het schoentje: Stone besteedt teveel aandacht aan de familiale driehoeksverhouding Winnie (die verantwoordelijk is voor een veel gelezen linkse blog) – Jake (die geprangd zit tussen Winnie, haar vader en de beursroep) – Gekko (die charismatisch kapitalistisch is) en te weinig aan de gevolgen van de meltdown van het Westerse kapitalisme voor brave beleggers en wilde investeerders. zo krijgen de romances voorrang op de corruptiechaos, beursmachtswellustigen die een bevolking in crisis brengen, kerkhofhypotheken of interbellumzelfmoorden. bovendien wil Stone zoals steeds teveel inhoudloze nevenplots opnemen waardoor zijn personages zich teveel moeten herbergen in nutteloze dialogen. het spijtige van de zaak is dat Stone pretentieus gelooft dat dit kwaliteit oplevert, net zoals zijn afkappende montagetraditie. het valt maar af te wachten of zijn tweede Wall Street nog geld in het laatje brengt of een crisis betekent voor zijn productiebonzen.

 
1,5/5 
 
de trailer van de originele Wall Street:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s