Filmfestival Gent – dag 8


film 22: Sound Of Noise _ “een symfonie is een toneelstuk met rollen voor instrumenten in plaats van voor acteurs.” _ Colin Wilson
 
9 jaar geleden waren regisseurs Ola Simonsson en Johannes Stjarne Nilsson zeer succesvol met hun kortfilm Music For One Apartment And Six Drummers. deze keer zien ze het in hun langspeelfilm uitgebreider met music for one city and six drummers. Amadeus Warnebring komt uit een muzikale familie maar zelf heeft hij geen muzikaal gehoor, haar hij muziek in alle toonaarden en besluit dan maar politieagent te worden. hij wordt geconfronteerd met zijn moeilijkste zaak ooit wanneer een zestal excentrieke drummers, onder aanvoering van Sanna, de ganse stad in beroering brengt door hun muzikaal aanvalskwartet: ‘Doctor, Doctor, Gimme Gas (In My Ass)’, ‘Money 4 U, Honey’, ‘Fuck The Music Kill! Kill!’ en ‘Electric Love’. aan Warnebring om deze muziekterroristen op te sporen en zijn eigen muziekdemonen te overwinnen. Sound Of Noise heeft niet alleen het perfecte ritme (dankzij de metronoom) maar ook de juiste humoristische ondertonen. dan zit je met je benen mee te stampen op de verschillende basslijnen, dan zit je te gniffelen met de bizarre georchestreerde situaties om dan een fantastisch klank- en hoorspel te hebben als apotheose. deze Sound Of Noise klonk goed in de oren.
 
3,5/5
 
film 23: Chatroom _ “internet is zo groot, zo machtig en zo zinloos dat het voor sommige mensen een volledig substituut is voor het leven.” _ Andrew Brown
 
mij lijkt het dat de zwartharig meisjeshorror (denk maar aan The Ring en Dark Water) regisseur Hideo Nakata niet meer mee is met zijn tijd. chatten was vijf à tien jaar geleden misschien helemaal hip maar heden is het voorbijgestreefd door Facebook, My Space en andere Netlogsociale netwerksites. toch wil hij het gevaar van chatten nog eens aantonen door de virtuele babbels in reële situaties uit te beelden waardoor je een combinatie krijgt van een online en offline wereld waarin jongeren zeer kwetsbaar zijn voor manipulatie. op zich nog een goeie premisse maar de virtuele chatrooms zijn hol uitgewerkt terwijl de jonge acteurs te weinig gewicht in de schaal leggen om overtuigend te zijn. enkel de laatste vijf minuten weten wat spanning teweeg te brengen maar is te weinig om van een overtuigende film te spreken.
 
1,5/5
 
film 24: Oldboys _ “draag je voetbalshirt altijd achterstevoren, dan weet de tegenpartij nooit of je komt of gaat.” _ Eric Morecambe
 
de heruitzendingen van FC De Kampioenen wat beu, probeer eens het voetbalelftal voor bejaarden met Oldboys. Vagn is een uitgebluste man die alleen woont en zijn tijd verdoet met zijn muntenverzameling. het enige wat hem nog bezig houdt, is voetbal. Vagn maakt zich op voor de jaarlijkse trip naar Zweden om er te voetballen tegen een politie-elftal. zijn teamgenoten, die over alles en nog wat kunnen klagen, vergeten hem echter in een tankstation dat dan ook nog eens overvallen wordt door de net vrijgelaten John. deze ontmoeting is de start van een roadmovie waarbij Vagn zijn teambus wil inhalen en John zijn leven wil beteren en waarbij ons duo elkanders psychologisch profiel maakt. wat aanvankelijk wat bitsig start, bloeit nadien open en je krijgt een kleinschalige film die komische en meer serieuze elementen weet te combineren. Oldboys is dus niet alleen voor amateurvoetballers.
 
3/5
 
film 25: Submarino _ “je hebt vijf minuten nodig om een verkeerde stap te doen en een gans leven om ervoor te boeten.” _ Véra de Talleyrand-Périgord
 
na enkele Amerikaanse ervaringen waar het publiek niet meteen wild van liep (It’s All About Love en Dear Wendy), keert Tomas Vinterberg naar de bakermat van Festen, alhoewel hij niet zo ver terug gaat tot zijn Dogma 95-beweging die hij met Lars Von Trier oprichtte. opgewekte films zijn allerminst aan hem besteed want opnieuw ontleedt hij de rauwheid van het leven. het begint al met de opvoeding van de twee broers Nick en Martin die zelf moeten zien te overleven wegens de verwaarloosde alcoholistische moederpraktijken. een schrijnende gebeurtenis tekent hun leven die, elk hun eigen weg gaande, niks anders dan miserie en voortdurende relationele en psychologische problemen met zich meebrengt. de broers vinden elkaar later terug maar het is maar de vraag of de situatie in hun leven onomkeerbaar is. kort samengevat betekent Submarino dat de optimistici onder ons depressief zullen worden en dat de depressieven zich onder een trein gaan smijten. opbeurend is hij allerminst maar deze mistroostige film toont wel op een rauwe manier hoe hard het marginale leven is en hoe moeilijk het is om het hoofd boven water te houden en te overleven. rauw, depressief, mistroostig, zwaar maar wel knap doordringend tot het bot.
 
3,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s