Filmfestival Gent – dag 12


film 37: Never Let Me Go – “donor: iemand die eropuit is overleefd te worden door zijn lever.’ _ Rick Bayan
 
na het verrassende One Hour Photo bleef het – bijdragen aan de muziekdocumentaires van Bowie, Red Hot Chili Peppers, Weezer en Janet Jackson niet te na gesproken – een ganse tijd stil omtrent regisseur Mark Romanek. hij laat zich opnieuw horen met de romanverfilming van Kazuo Ishiguro (door Time tot één van de beste boeken verkozen) waarbij hij opnieuw science fiction op een realistische manier brengt. Kathy, Ruth en Tommy groeien op in een schoolinstituut in Hailsham gekenmerkt door strenge gezondheidsvoorschriften en een compleet isolement van de buitenwereld. onwetend worden ze voorbereid op een korte toekomst. wanneer ze op hun achttiende verhuizen naar The Cottages komt die waarheid akelig dichtbij. een waarheid die een donornoodlot blijkt te zijn. kan liefde een uitweg betekenen van hun eindbestemming? het grote minpunt is het gebrek aan rebellie in de film. wanneer onze hoofdpersonages stilaan te weten komen wat hen te wachten staat, zou je verwachten dat ze hun noodlot angstvallig willen ontvluchten. langs de andere kant zou je dan teveel richting The Island opschuiven. Romanek heeft duidelijk gekozen om in zijn science fiction niet te kiezen voor actie maar wel voor een tragische romantiek, die zelfs de bovenhand haalt, alhoewel de band van Tommy tussen enerzijds Kathy en anderzijds Ruth niet altijd weet te boeien. het uitgangspunt – menselijke donoren kweken – is dat wel.
 
3/5
 
film 38: Winter’s Bone _ “wanneer je weet dat je naar huis gaat, is de tocht nooit te zwaar.” _ Chaim Chofetz
 
trek je cowboyboots aan, scheer je baard niet af, rook slappe sigaretten, tokkel op je gitaar holle countrygeluiden en je bent klaar voor een uitstapje richting Ozark, Missouri. de 17-jarige Ree zorgt in het afgelegen bergachtig gebied voor haar apatische moeder en haar broertje en zusje. haar vader heeft hen in de steek gelaten en is beland in het drugsmilieu. voor zijn criminele chrystal meth feiten moet hij verschijnen voor de rechtbank. hij stuurt echter zijn kat en heeft als borgstelling hun huis opgegeven. wanneer hij binnen de week niet opdaagt, komt Ree en kroost op straat te zijn. ze start een zoektocht naar haar vader maar de bos- en houtstreek herbergt een aantal ongure types die allemaal zwijgen voor een ander en totaal niet appreciëren dat een jong meisje komt neuzen in hun schimmige praktijken. de lokale outlawsfeer met hun country-omerta zorgt op het einde voor enkele spannende momenten maar de verfilming van de roman van Daniel Woodrell afspiegelen als enkel een thriller is te weinig eer. de koppige detectivezoektocht van Ree is tevens een emotionele queeste die de zielen van de verschillende personages bloot legt. Jennifer Lawrence is als Ree hiervoor een uitstekende keuze geweest en de houthakkerssetting waarin ze doelgericht dwaalt zorgt voor het nodige onbehagen.
 
3,5/5
 
film 39: Pure _ “het concert is een beleefde vorm van zichzelf opgelegde marteling.” _ Henry Miller
 
Katarina is 20 jaar maar Lady Gaga, Kanye West of Snoop Dogg is niet aan haar besteed. sinds ze op YouTube een clip zag van Mozart is ze haar hart verloren aan de klassieke muziek. het doet haar stilstaan bij haar leven: school heeft ze niet afgemaakt, half de stad heeft tussen haar benen gelegen – alhoewel ze nu een vaste realtie tracht uit te bouwen met Mattias – en haar moeder is een onverschillige alcoholverslaafde. wanneer ze naar het lokale concertgebouw gaat, wordt ze bij toeval uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek en mag ze warempel beginnen als receptioniste. een droom, want nu kan ze ook de klassieke muziekrecepties op de voet volgen. dirigent Adam zoekt echter nog naar de juiste noten en spant zich met zijn noten bij Katarina in. voor Katarina het sein om eindelijk het leven te starten dat ze voor ogen had maar voor Adam was het enkel een vluchtige inspirerende flirt. ze heeft zich echter haar nieuwe identiteit aangemeten en wil deze kost wat het wil behouden. regisseuse Lisa Langseth is toneelschrijfster en dat merk je aan de beperkte settings en cast maar toch weet het concertgebouw, de studio van Katarina, de loft van Adam het juiste beeld te schetsen van droom en realiteit. twee werelden waarin de schone Alicia Vikander de grenzen verkent. ze wil niet eindigen zoals haar moeder maar ervaart dat dromen zeepbellen kunnen zijn die in de realiteit doorprikt worden door leugens en bedrog (waarbij de zweem van voorspelbaarheid niet ver weg is). je zou het wat kunnen omschrijven als de Zweedse Fish Tank alhoewel Pure (of in het Zweeds Till Det Som Är Vackert) voor het personage slechter had kunnen aflopen maar die keuze moeten we van de regisseur respecteren.
 
3/5 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s