Five Minutes Of Heaven


Cover of "Five Minutes of Heaven"
Cover of Five Minutes of Heaven
“één minuut van verzoening is meer waard dan een levenslange vriendschap” _ Gabriel Garcia Marquez
 
om nog even in de sfeer van het filmfestival Gent te blijven, een film die reeds vorig jaar vertoond werd maar pas heden in zeer beperkte roulatie wordt uitgebracht.
 
Oliver Hirschbiegel heeft ontegensprekelijk een klassieker op zijn palmares staan met Der Untergang van vijf jaar geleden (en daarnaast wordt Das Experiment ook hoog aangeschreven) maar de beproeving in Hollywood liep met de remake van Invasion Of The Body Snatchers uit op een sisser (de studio was niet tevreden over zijn film en de Matrix broeders dienden het script te herschrijven en de V For Vendetta regisseur diende nieuwe scènes in te blikken). Hirschbiegel besliste dan maar om terug de karaktertoer op te gaan in een kleine Britse productie die zich vooreerst afspeelt in de burgeroorlog in Noord-Ierland omstreeks 1975. de jonge Alistair Little ziet op straat en televisie niks anders dan geweld welke men toeschrijft aan de katholieken die afgeschilderd worden als militante republikeinen. er moet iets veranderen, er moet actie ondernomen worden. Alistair is lid van het Ulster Volunteer Force en krijgt toestemming voor de moord op James Griffin, een jonge katholiek om zo naar de buitenwereld een represaillewaarschuwing te tonen. zelf heeft hij er ook wel zin in aangezien hij zo erkenning en aanzien zal krijgen. hij trekt met zijn gang naar het huis van Griffin en twijfelt niet maar staat nadien oog in oog met het elfjarige broertje. tot hier het eerste deel van de film welke eigenlijk nog de moeite is. de weifelende voorbereiding, de spanning om door het leger gevat te worden, de koelbloedige schoten en de grijns van erkenning op het aangezicht van Little geven u een sterke inleving in het verhaal. Hirschbiegel maakt daarna een drastische ommezwaai door drie decades later te kijken. er is (zogezegd) vrede in Noord-Ierland en Little heeft zijn straf uitgezeten en een televisiestudio heeft het idee opgevat om beiden voor de camera te verzoenen. Joe Griffin is de nervositeit zelve. hij werd onderdrukt door zijn moeder die hem verwijt de moord niet verhinderd te hebben. in plaats van verzoening is hij uit op wraak om zijn verleden achter zich te kunnen laten. Alistair Little trekt de wereld rond met zijn lezingen tegen geweld. nog elke dag ziet hij de jonge blik van Joe voor hem uit en wil deze laatste de hand kunnen schudden. dit tweede gedeelte van de film wil zich voordoen als een postmoderne western. we zien hoe Joe voorbereidingen treft om zijn mes in Alistair te ploffen en hoe hij zijn wraak fantaseert terwijl Alistair enkel vergiffenis wil. maar een TV-show is onderhevig aan mediagrillen waardoor meerdere takes en make-upbeurten nodig zijn om verhalen of beelden te brengen zoals men deze wil zien (op zich niet interessant maar helaas wordt er uitgebreid bij stil gestaan). hierdoor kan Joe zijn fantasie niet uitvoeren en vertrekt hij gefrustreerd weg. net zoals het verhaal uit de jaren zeventig een abrupt einde maar hier krijg je geen vat op het doel. op naar het derde deel van de film waarbij de twee predententen elkaar contacteren en terug zien in het ouderlijke huis van Joe. komt er vergiffenis voor beiden of mondt de knokpartij uit in grotere gevolgen. in dit slot gaat de film volledig de mist in. waar je eerst nog agressieve wroeging hebt tussen de twee en ze elkaar suf slagen, heb je in het volgende beeld het moment van wederzijds begrip voor elkaars situatie zonder dat je dit zelf als kijker begrijpt. Five Minutes Of Heaven steunt op twee acteurs: James Nesbitt en Liam Neeson. de eerste echter loopt van begin tot einde als een neurotische neushoorn rond zodat je er zelf zenuwachtig van wordt. hij bedoelt het goed, hij wil de onderdrukte woede van Joe gestalte geven maar verder dan een ergerlijke impressie komt hij niet. de tweede loopt er dan weer ingehouden bij alsof hij in een onzichtbare gevangenis rondloopt zodat je zelf geen vat krijgt op het personage. de twee karakters gaan dus de mist in en het was net de karakterstudie waarop Hirschbiegel zich toespitste. want qua camerawerk (buiten de twee trapafdalingen van Nesbitt in het tweede gedeelte van de film) is het pure Britse soberheid troef. een stijl die ik verfoei. Five Minutes Of Heaven reikt dan ook niet verder dan een goed uitgangspunt maar is moeilijk boeiend te noemen.
2/5
 
 
 
u vond de muziek van de trailer goed? het gaat hier om het eerste gedeelte van
Mozart’s Requiem, Introitus:
 
 
mag het iets meer pop zijn? in de film zal je een glas champagne aangeboden worden door Sailor
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s