Despicable Me


“om een geslaagde rotzak te zijn moet je humor hebben.” _ Billy Wilder

Dr. Gru (Steve Carell) heeft de heerlijke eer om de grootste slechterik te zijn en geniet zorgeloos van zijn status. is een parkeerplaats wat te klein voor zijn raketauto, dan ramt hij de andere auto’s er maar van tussen, is een wachtrij te groot om aan te schuiven voor zijn koffietje, dan bevriest hij simpelweg de mensen voor hem, het Louvre zegt hem niets want zijn huis, waar je je voeten kunt afvegen op Pradatapijten, hangt vol met schilderijen als de Mona Lisa. maar zijn heerlijk slecht leventje wordt verstoord wanneer een nieuwe slechterik opduikt. de hyperkinetische Vector (Jason Segel) doet de wereld stomverbaasd toekijken wanneer hij de piramide van Gizeh ontvreemd. het rijk van Gru begint uitgeteld te raken en hij plant dan ook de meest spraakmakende roof aller tijden: hij wil de maan stelen. hij zet zijn bejaarde huiswetenschapper (Russel Brand) aan de slag samen met zijn leger van minions om een verkleinmachine uit te vinden zodat hij de maan in zijn binnenzak kan steken. het project kost echter geld en Gru slaagt er niet in om de bank te overtuigen (leuke knipoog naar Lehman Brothers’). integendeel, het is Vector die bij de bank zijn slag thuis haalt en de verkleinmachine weet te ontvreemden van Gru. een topcompetitie start om de grootste slechterik te zijn waarbij Gru subtiel gebruik weet te maken van drie weeskinderen.

Despicable Me is de eerste 3D-animatiefilm van Universal Studios waarmee het Pixar en Dreamworks het vuur aan de schenen hoopt te leggen. het 3D gebeuren is niet zo spectaculair maar de animatie des te meer. vooral omdat het humorgedeelte iets scherper mocht zijn. het toespitsen op een slechterik helpt hier uiteraard bij. ok, het blijft een animatiefilm voor alle leeftijden waarbij de schurk diep van binnen wel een hart heeft (er ontspint zich zelfs een Annie-verhaal) maar men legt minder de nadruk op emoties, maar wel op de grap dat een engerd, geconflicteerd met een andere vijand, eigenlijk een softie is. wat trouwens tot uiting komt in zijn handelen tegenover de minions, een soort van tennisbalkokers die overal aanwezig zijn in de film maar nooit vervelend worden en voor vele komische situatis zorgen. of ze nu slachtoffer zijn van een fart gun, verkleind worden, de maan worden ingeschoten, ze zijn slachtoffer van pijnlijke grappen die daarmee de harten van de kijker weten in te palmen (de meeste stemmen van de minions worden trouwens ingesproken door de regisseurs Pierre Coffin en Chris Reinaud).

Carell is prima gestemcast die Gru een Russische Bela Lugosi tint geeft en de competitie met Vector zorgt voor veel aanstekelijk dynamisme in het genre van The Incredibles, alleen gaat het dan niet om superhelden, wel om superslechterikken. de afloop mag dan wel voorspelbaar zijn, het verhaal met de drie weesmeisjes wordt voldoende omkleed met komische situaties (it’s so fluffy op de kermis!) zodat de verveling nooit toeslaat. Despicable Me is prima grappige animatie.

4/5

 

ook fan van de minions, check deze filmpjes:

Parodie op George Lucas bioscoopintro

dat de promotie van NBC komt is duidelijk:

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s