Buried


“wanneer de hoop ons verlaat, gaat zij ons graf delven.” _ Carmen Sylva

ieder jaar in de aprilse lente reppen alle vampieren, zombies en weerwolven zich naar het BIFFF, het landelijk festival van de fantastische film. de winnaar van de cultcompetitie gaat lopen met de zilveren melie (voor Brussel was dat dit jaar Die Tur of The Door) en mag het in oktober opnemen tegen acht andere zilveren melies (ook Amsterdam, Leeds, Sitges, Lund, Neuchâtel, Malaga, Espoo, en Straatsburg hebben een fantastisch filmfestival) voor de Beste Europese Fantastische Film. op 15 oktober laatstleden mocht de film Buried met de gouden melie gaan lopen.

het concept van Buried is simpel: een man ligt begraven in de kist en moet er zien uit te raken. dit volstaat eigenlijk als synopsis. de aanvang van de film zal voor vele kijkers onwennig zijn want het scherm is volledig zwart. wees gerust, de projectionist is niet vergeten de spoel te plaatsen. langzaamaan zul je immers het wakker wordende gezucht van een man horen. Paul Conroy werkt voor een leveranciersbedrijf maar is in Irak met zijn medevrachtwagenchauffeurs in een hinderlaag gereden. het volgende dat hij weet, is het wakker worden in een houten doodskist. het enige wat hij ter beschikking heeft, is een arabische GSM, aansteker en potlood. meer verklappen zou zonde zijn van de verrassende film van Spaans regisseur Rodrigo Cortés.

waarom verrassend? Cortés laat zijn camera nooit ofte nimmer uit de kist komen. ja maar, anderhalf uur naar een man kijken die opgesloten zit in een koffer, hoe kan dit boeiend zijn? wel enerzijds heb je de van meet af aan opbouwende spanning van hoe is Paul er in geraakt en hoe kan hij er terug uit geraken. en met de GSM in de hand, die in ondiepe grond nog bereiksignalen heeft, zijn er spannende momenten te creëren zeker als er tussentijds tijdsdruk op de ketel komt. anderzijds omdat Ryan Reynolds zich het angstzweet uit zijn lijf speelt. ik kon tot heden geen film opsommen van hem die de moeite waard is maar wat hij hier in een aderhalf uur liggende positie presteert is knap. niemand anders krijg je in de film te zien maar zijn emoties zijn perfect getimed. verbazing, angst, wanhoop, hoop, frustratie, je beleeft ze zoals je er zelf zou liggen. met dit soort scenario staat of valt de film met zijn acteur. wel, Reynolds heeft er een huzarenstukje van gemaakt.

ook Cortés mogen we niet vergeten. want van 1 kist en 1 acteur maakt hij de claustrofobische film van de laatste jaren waarvan Alfred Hitchcock met goedkeurende genoegdoening zou naar kijken. op 17 dagen in een studio in Barcelona heeft hij Reynolds in een zevental kisten gedropt om met levendige camerastandpunten dicht op de emoties te zitten. en die emoties weerspiegelen uw grootste verschrikking: levend begraven liggen in een kist waarvan de zes zijden angstaanjagend op u af komen. het levert een origineel en beklijvend kijkstuk op waarbij na de film uw vingernagels hun sporen nalaten in de zetel. Buried is een verrijzenis in zijn genre.

4/5

de ending credits worden op een sarcastische country toon vergezeld but I loved it!

waarom ik geen fan was van Ryan Reynolds? zie zijn zogezegd tien beste scènes …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s