Mother And Child


“ik heb een adoptiezoon. het is verkieslijker de fouten van anderen te herstellen dan er zelf een te begaan.” _ Frédéric Dard

we volgen drie vrouwen die elk te maken hebben met adoptie maar ook met elkaar verbonden blijken te zijn. Karen (Annette Bening) had op haar 14-jarige leeftijd kortstondige ontdekkingsseks waaruit een zwangerschap volgde. ze werd door haar moeder gedwongen haar kind af te staan wat 37 jaar later nog steeds zwaar doorweegt op haar en haar strenge dominante persoonlijkheid.

Elizabeth (Naomi Watts) is een succesvolle advocate die in een gerenommeerd kantoor binnenraakt. ze is zelfstandig, ambitieus, asociaal en seksueel onverschillig met o.a. een affaire met haar baas (goede bijrol van Samuel L. Jackson) en buurman. ondanks een vroegere medische ingreep aan de eierstokken blijkt ze toch zwanger te zijn en de menselijke emoties gaan gewrongen gepaard met haar eerdere bewuste keuze om persoonlijkheid en carrière centraal te stellen.

Lucy (Kerry Washington) is gelukkig met Joseph maar een onvervulde kinderwens knaagt aan de relatie. Lucy trekt naar het weeshuis om een kindje te adopteren. de trage en onzekere procedure bezorgen stresserende tijden die enerzijds de hoop op een kind tarten en anderzijds persoonlijke conflicten met zich meebrengt.

hoe de drie verhaallijnen elkaar kruisen is voorspelbaar en de film van de zoon van Gabriel Garcia Marquez – Rodrigo Garcia – (met ook nog uitvoerend producent Alejandro Gonzáles Iñárittu) moet het dan ook hebben van de opgeroepen emoties omtrent het thema van adoptie. en dit wordt vanuit drie standpunten bekeken: als jongere een misstapvluggertje begaan en je eigen kind afgeven voor adoptie waarbij het gebrek aan de moeder-kind band voor eeuwig een gewetenskwestie blijft, zelf een adoptiekind zijn dat wegens gebrek aan moeder-kind liefde zijn eigen autoritaire weg in het leven gaat zonder emoties te willen voelen, als moeder geen kinderen kunnen krijgen dat weegt op een relatie en waarbij de vraag is of adoptie wel de gewenste oplossing is. de juiste sentimentele snaren van frustratie, vreugde en verdriet in deze, wat absoluut niet weg te steken valt, vrouwenfilm worden zeker geraakt, inclusief de tranen en knuffels. maar het gegeven dat mannen zich niet geroepen zullen voelen om naar Mother And Child te gaan is niet de hinderpaal, wel de voorspelbaarheid.

2,5/5

bij een vrouwenfilm hoort vrouwenmuziek? Lucy Schwartz raakt de gevoelige snaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s