Red


“pensioen: fase tussen werk en zerk.” _ J. Van Reen

Retired Extremely Dangerous. ook spionnen worden oud, net zoals Bruce Willis. waar hij vroeger nog in zijn actiefilms uit bed grompotte op zoek naar zijn sigaretten of glock zijn het nu geriatriepillen die op het ochtendmenu staan, dient hij zich te bekommeren om een dor avocadoplantje en zet hij bij dit winterweer zijn knipperlichtsneeuwman buiten. toch heeft zijn personage Frank Moses nog een lichtpuntje doorheen zijn pensioencheques: hij kan tenminste bellen met Sarah en zijn hartje ophalen met een platonische telefoonrelatie. echter, het verleden haalt hem in wanneer op een nacht tot de tandentoe gewapende en gemaskerde mannen hun kalashnikovs losvuren op zijn vredig huis. Frank is zijn spionnenkunsten nog niet verleerd en legt ze één voor één neer. hij ontdekt dat de CIA achter zijn veren zit en gaat ervan door met Sarah op zoek naar zijn ex-collega’s om uit te zoeken wie hen uit de weg wil ruimen en wat er achter zit. oude snoeper Joe (Morgan Freeman) moet hij oppikken in een rusthuis, de maffe en paranoïde Marvin (John Malkovich) dient hij te zoeken in een afgelegen bosbunker terwijl de warme maar coole Victoria (Helen Mirren) zich terug getrokken heeft in een groot herenhuis. het verenigde oude team neemt het samen met een Russische maffiabaas (Brian Cox) op tegen de jongere generatie van CIA-spionnen (Karl Urban en Rebecce Pidgeon trekken hun plan tegen ervaren geweld) en hun politieke bonzen (daar hebben we onze gladde Richard Dreyfuss nog eens).

de Hoeberbroeders (Jon en Erich) hebben helemaal geen moeite gedaan om iets origineels te doen met de driedelige comic van Warren Ellis en Cully Hammer. simpelweg neemt een bende bijna bejaarde bekende big box office namen het op tegen een horde hopelijk herkende Hollywood namen waarbij het rechtvaardige regeert. ze zijn evenwel vergeten om degelijke dialogen uit te werken waardoor Bruce Willis enkel maar een knipoog van zichzelf blijft, Morgan Freeman zoals steeds onderschat bijna geen screentime krijgt en er weer het loodje moet bij leggen, John Malkovich aanvankelijk nog op een bizarre wijze funny overkomt maar omwille van belachelijke invalshoeken alleen maar flauwer wordt en Helen Mirren zeer laat geïntroduceerd wordt, eens leuk mag zwaaien met automatische geweren maar zonder onderbouwde tekst haar verdiende acteerstatus ondermijnd wordt. Willis’ verliefd hulpje Mary Louise Parker komt moeilijk grappig uit de hoek zodat eigenlijk Brian Cox het boeltje moet redden. alhoewel we Ernest Borgnine niet mogen vergeten die op zijn 93ste jaar zijn 199ste film speelt als CIA archivaris.

regisseur Robert Schwentke (Flightplan) leidt zijn scènes in met ansichkaarten maar dat is het enige wat opvalt (alhoewel twee scènes tussen Willis en Urban nog enige actiesensatie geven). zonder flair, zonder one-liners, zonder spanning is dit een Schwentkefilm zonder schwung. jammer want de cast waarmee hij kon werken, de verschillende Amerikaanse locaties die hij mocht gebruiken hadden zich kunnen lenen tot een expandable-avontuur, nu voelt Red enkel aan als een saai en middelmatig actietussendoortje.

2/5

voor de muziek haalt men ook de oude knarren Aerosmith nog eens van stal:

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s