Let Me In


“iedereen kan weglopen en overleven, de kunst is om te blijven en te overleven.” _ Philip Roth 

voor de derde maal op korte tijd krijgen we in de zalen een Amerikaanse remake van een recente Europese film (The Next Three Days en The Tourist zijn gebaseerd op Pour Elle uit 2008 en Anthony Zimmer uit 2005). Låt Den Rätte Komma In startte geruisloos in het eigen Zweden met een lokale anderhalf miljoen dollar opbrengst. 30 films brachten in 2008 aldaar meer in de lade. niks bijzonders dus, totdat de titel het volgende jaar Engelstalig wordt en als Let The Right One In een tournee start in festivals van de fantastische film en de hoofdprijs weet weg te kapen in o.a. Amsterdam, Neuchâtel en Brussel om uiteindelijk gekroond te worden tot Beste Europese Fantastische Film. ook de doorsneecritici weten hem in 2009 bewonderenswaardig te loven alhoewel het grote bezoekerspubliek uitblijft: in België lovende kritieken maar bij de eindejaarslijst van de opbrengsten prijkt hij stilletjes op plaats 332 (op 380 films en sorry, ik heb hem ook gemist).

een herkansing krijgen we met de remake (The Right One werd Me) van Matt Reeves die eerder het nagelbijtende Cloverfield inblikte. Owen is een wat geïsoleerde twaalfjarige in een kille niemendalswijk. hij woont in een licht bemuurd huis bij zijn moeder die tijdens haar scheiding de opvoeding onwetend verwaarloosd en op school is hij het mikpunt van drie pestetterbakken. dan duikt Abby op als nieuw buurmeisje. een zonderlinge. zij loopt in de besneeuwde wijk steeds blootvoets, komt alleen buiten als het donker is, moet overgeven na snoepjes en is in het bijzijn van een oude man die waarschijnlijk haar vader is. alhoewel Abby Owen waarschuwt dat ze geen vrienden kunnen zijn, ontstaat er een fragiele band tussen beiden. een vriendschap die onder serieuze druk komt te staan als er bloederige moorden gebeuren in het dorpje waarbij het bloed van de slachtoffers leeg gezogen is.

gelukkig zijn er nog normale vampieren en hoeven ze geen make up op zoals de Twilight discipelen en blijkt gezien de trage opbouw Let Me In niet commercieel gemaakt te zijn maar wel gedurfd aangezien twee tegenstrijdige gevoelsverhalen naast elkaar komen te liggen: een horrorverhaal met enkele bloeddruiperige situaties en een intiem vriendschapsverhaal van twee eenzaatzielen. Abby die kinderlijke ontdekkingen als twaalfjarige combineert met volwassen wijsheid wordt intens vertolkt door Chloe Moretz (Kick-Ass) en Owen die geen warmte vindt thuis, op school of elders en gepassioneerd geraakt door de bizarre verschijning van Abby wordt knap gespeeld door Kodi Smit-McPhee (The Road). de oudere man in de film is karakteracteur Richard Jenkins die altijd degelijk speelt (en een rol levert die toch wel mijlenver af staat ten opzichte van bijvoorbeeld The Visitor). de knappe acteerprestaties (met ook nog Elias Koteas die zich duidelijk beter in zijn sas voelt dan in The Fourth Kind) gebeuren tegen een besneeuwd kil decor in de tachtiger jaren waar pac man zegevierde en Culture Club, David Bowie en The Vapors op de platenspelers lag. een minpunt van de film is de zeer statige special effects die onnatuurlijk aanvoelen.

naar verluid zou Let Me In een zeer herkenbare kopie zijn van Let The Right One In maar aangezien weinig landgenoten het Zweedse origineel hebben gezien, zou ik zeggen ga deze remake over twee jongere zonderlingen in een traag opbouwend horrorverhaal zien.

3/5

en jawel hoor, als je de trailer bekijkt van het Zweedse Let The Right One In zijn er reeds vele gelijkenissen met de remake

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s