The Green Hornet


“voor ons betekent een bij een pijnlijke steek, voor de bloemen is het een donjuan.” _ Milton Berle

voor de opgang van The Green Hornet moeten we al terug naar een veel eerdere periode van economische recessie aangezien de scheppers George Washington Trendle en Fran Striker (ook bedenkers van The Lone Ranger) reeds in 1936 deze gemaskerde anti-held zijn debuut lieten maken op de radio. in de jaren veertig kreeg het karakter twee films en drie boeken, in de jaren zestig kreeg het naast nog een fictieboek een televisieserie dat weliswaar slechts één seizoen telde met 26 afleveringen (en Bruce Lee in de rol van Kato) en doorheen gans het vorige millennium verschenen er ook talrijke comic strips. o ja, voor degene die het niet wisten (zoals ik bijvoorbeeld), hornet staat voor horzel. het is een tweevleugelig insect en kan zowat familie genoemd worden van de dazen en de wespen maar een echte horzel heeft geen bewegende monddelen noch angel en zal je dus niet bijten of steken. voorts wordt dit vliegend insect graag geassocieerd met ‘helden’ aangezien de Griekse filosoof Socrates ook al de bijnaam kreeg van de horzel van Athene wegens zijn gedrag tegen de toenmalige heersende klasse.

The Green Hornet is het alter ego van Britt Reid (Seth Rogen). hij is de zoon van de integere krantenmagnaat James Reid (de zoals altijd prima Tom Wilkinson) die met afgrijnzen moet toezien hoe zijn zoon als playboy zijn leven vergooit aan ruige feestjes en stoeipoezen. de misdaad in L.A. vormt een hoofdrol in zijn krant totdat hij zelf op mysterieuze wijze door een allergische reactie op een bijensteek overlijdt. Britt blijft met een imperium achter in een door misdaad geplaagde stad waarbij Chudnovsky (Christoph Waltz), zelfs tijdens zijn mid-life crisis, de plak zwaait. Britt wil de twee doelen dienen: zijn krant aan de top houden en de misdaad bestrijden. samen met de knecht van het huis, Kato (Jay Chou) – expert in martial arts, autopimpen en koffie zetten – stampen ze als gemaskerden enkele gangsterdeuren in. de roem heeft ook zijn tol: The Green Hornet komt in het middelpunt van de criminele belangstelling en wordt opgejaagd wild, zowel door de officier van justitie (David Harbour) als door Chudnovsky. bovendien ontstaat er een onderlinge rivaliteit tussen Britt en Kato wanneer de interimsecretaresse Lenore (Cameron Diaz) haar intrede doet.

een heldenfilm staat of valt met zijn superheld en Seth Rogen (hij blijft een Tom Boonen look-a-like) associeer je teveel met knullige Judd Apatow personages die hij niet van zich af kan spelen. zijn karakter heeft te weinig volwassenheid wat zich uit in kinderlijke grappen met een absoluut dieptepunt wanneer Britt en Kato met elkaar in een depressieve bui in de clinch gaan (het deed pijnlijke herinneringen oproepen aan Robert Downey Jr. vs Don Cheadle in Iron Man 2). Jay Chou doet het als misnoegde sidekick niet zo slecht maar de erfenis van Bruce Lee in zijn karakter kun je moeilijk overtreffen. Cameron Diaz (die gelukkig niet opgevoerd wordt als loverbabe) heeft eens geen ergerlijke rol en Christoph Waltz (Inglourious Bastards) voelt zich heerlijk in zijn sas als gangsterbaas. vooral de begindialoog waarbij Edward Furlong flink van jetje geeft tegen Waltz en de misdadige verbazing en reactie van laatstgenoemde is zeer genietbaar. het tempo van de film is in zijn geheel veel te traag aangezien de aandacht volledig naar Rogen wordt gezogen en zijn puberlijk gedrag veelal zuchten van ontgoocheling teweeg brengt. ook de special effects waarin zijn alter ego in terecht komt zijn niet hoogstaand waarbij de martial art een opeenstapeling is van statische bewegingen en de 3D geen toegevoegde waarde heeft. de muscle cars die van de partij zijn, zijn wel een must voor het oog. regisseur Michel Gondry blijft na Eternal Sunshine Of The Spotless Mind helaas dus op een zijspoor.

in het vorige decennium waren comicverfilmingen hot maar ik heb de indruk dat na bijvoorbeeld Wolverine, Iron Man 2 en Red het hoogtepunt al een tijdje gepasseerd is. ook The Green Hornet zit aan de rechterkant van de Gauss curve en werkt niet aan-steek-elig.

2/5

Michel Gondry heeft een resem videoclips geregisseerd en reclamefilmpjes ingeblikt. hij heeft de eer de meeste awards ontvangen te hebben voor een televisiecommercial met Drugstore, een spot voor de Levi’s 501 jeans:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s