Tron: Legacy


 “een digitale fout moet worden beschouwd als een ‘vreemde eend in de byte’.” _ G.H. Kruithof

twee jaar was ik toen de eerste Tron uitkwam. u vergeve het mij dat ik hem nog nooit gezien heb, ook al is hij binnen het gamerspubliek uitgegroeid tot een cultfilm omdat hij één van de allereerste films was die intensief gebruik maakte van computergestuurde beelden. een trendsetter dus. maar het is nog erger met mij gesteld: ik had nog nooit van Tron gehoord tot Disney met een lange promotiecampagne begon. op zich sprak de trailer mij geenszins aan maar dat het er speciaal ging uitzien, was makkelijk te raden (men zou trouwens een 68-tal weken werk gehad hebben (na slechts 64 opnamedagen) om de special effects op punt te zetten ). omdat Tron: Legacy zich toelaat te bekijken zonder het origineel gezien te hebben, hoeven we daar niet geheel op terug te komen, enkel dat Jeff Bridges en Bruce Boxleitner er na twintig filmjaren (de legacy speelt zich af in 2000) er opnieuw bij zijn als Kevin Flynn en Alan Bradley. laatstgenoemde hielp Flynn om in te hacken in een softwareprogramma maar in plaats van het stil te leggen, belandde hij in de virtueel digitale wereld waar hij aan de bak moest om te overleven.

twintig jaar na datum is Sam (Garrett Hedlund), de zoon van Flynn, na diens verdwijning hoofdaandeelhouder van de gamefirma ENCON maar dat interesseert hem geen moer. totdat Bradley bij hem aanklopt en zegt dat hij werd opgezoemd. leuk, historische dinossaurus denkt Sam totdat Bradley toelicht dat het signaal vanuit de vroegere arcadespeelzaal kwam van Flynn. Sam trekt op onderzoek en wordt letterlijk meegezogen in een futuristisch virtuele wereld waar hij in gamespace meteen onderworpen wordt aan arenagevechten. Sam beseft dat hij in de wereld terecht gekomen is die zijn vader gecreëerd heeft (The Grid). maar het evenbeeld van Kevin Flynn, Clu, had een eigen dictatoriaal beeld van de ideale wereld en heeft Flynn van de troon gestoot. Sam gaat op zoek naar zijn vader en ook een uitweg naar de reële wereld maar laat net dat ook hetgene zijn dat Clu wil want in digitale space heeft hij een DNA-verbinding ontdekt die het van de mensheid kan overnemen.

neonlichten, the hate or love for it hangt af van waar je ze ziet hangen. ideaal voor een ouderwets snoepkraampje of prostitutiekot, ergerlijk in een gezellige winkelstraat. in Tron: Legacy vond ik het alvast een catchy meerwaarde conform de lichtgevoelige saberzwaarden in Star Wars. in deze film is het alvast wit en oranje dat de plak zwaait welke perfect tot dynamiek komt tegenover de zwarte achtergrondswereld. de sfeer wordt er daardoor bizar maar wel fascinerend door. debuterend regisseur Joseph Kosinski behoedt zich wel voor overdaad. je loopt geen blauwtje op zoals Dr. Manhattan in Watchmen en tevens zorgt hij ervoor dat de actie niet te bombastisch is en tracht hij zoals in de tweede Matrix-film voldoende kadering te geven in zijn personages en duiding in het verhaal. let wel, wanneer hij de actie laat vloeien, gaat er een Speedracergloed (de onderschatte hit van de Wachowskibrothers) doorheen het bloed welke voor de nodige adrenaline zorgt. Jeff Bridges speelt een zeer aardige dubbelrol als enerzijds de meditatiegoeroe in space Flynn en anderzijds gameheerser (en twintig jaar jonger karakter) Clu. en ook Garrett Hedlund trekt meer dan aardig zijn plan en is een goede ontdekking zoals bijvoorbeeld Chris Pine dat was voor de laatste Star Trek. daarnaast tovert Olivia Wilde (recent nog in The Next Three Days) zich voor als het meest sexy filmpersonage van de afgelopen jaren (alhoewel Beau Garrett en Serinda Swan zeer verdienstelijke pogingen doen om haar in cyberspace te evenaren).

akkoord het scenario is povertjes: goed versus kwaad in een futuristische wereld, het heeft zekers zijn voorgangers (The Matrix, Star Wars, Virtuosity, Johnny Mnemonic, Avalon), maar visueel heeft Kosinski het moeilijke verwezenlijkt, namelijk de digitale space intrigerend maken waarmee je gamegewijs een voldaan spel hebt afgewerkt en meer nog, mijn voorafgaande argwaan overboord doen gooien. dat is de clu van tron.

3,5/5

uiteraard kan de trailer van Tron uit 1982 niet ontbreken:

Daft Punk verzorgt de soundtrack van de film en zij doen dat in geheel eigen stijl. een voorsmaakje (en om het wat remixender te maken, krijg je de versie van NTEBEINT:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s