127 Hours


“of uren

duren

eeuwigheden,

dat ligt’ em

aan ’t besteden.” _ J.P. Heije 

de jonge avonturier Aron Ralston geeft zijn job als ingenieur op om zijn passie als bergbeklimmer ten volle te kunnen uitoefenen. in mei 2003 besluit hij om in Utah de pas rond de Blue John Canyon te doorkruisen in de voetsporen van Butch Cassidy And The Sundance Kid. in zijn eigenzinnigheid laat hij zijn naasten in het ongewisse waar hij naartoe gaat. een levensles, want de Canyons zijn zo wijd verspreid dat als er iets gebeurt geen kraai er naar om ziet totdat je isolaat het leven laat. een tweede levensles, als je een vrijgezel bent en twee jonge dames in de far west laten het toe om mee te duiken in een helderblauwe meerpoel, ga er dan niet van weg lopen.

want zonder dat je het weet belandt je in een rotsgleuf, komt er een rotsblok van enkele honderden kilo’s los, valt deze genadeloos op je rechterarm en zit je vastgeklemd tegen de rotswand. een klop van de hamer op je vinger maar dan honderd keer erger. als losbol ben je natuurlijk vanalles vergeten in je auto en blijf je achter met enkele snackreepjes, een bidon water en een waterrugzak en zie je je resterende levenstijd slinken tot enkele dagen. Ralston blijft in deze situatie, waarbij de warmte van overdag gecompenseerd wordt door de koude van de nacht, niet bij de pakken zitten en hij probeert stukjes van het rotsblok weg te kerven, met klimtouwen en haken een systeem op touw te zetten om het rotsblok weg te takelen maar allemaal vergeefs (het klimtouw bevatte teveel rek om de constructie te doen slagen). het ziet er naar uit dat de rotsgleuf zijn graf wordt. in een visioen ziet hij echter een jongetje dat sterk op hem gelijkt, een toekomstige zoon? Ralston schraapt zijn laatste beetje moed en kracht bijeen en ontdoet zijn arm van het rotsblok… aangezien dit alles ook beschreven staat in zijn autobiografie ‘Between A Rock And A Hard Place’ weet je hoe het allemaal afloopt.

de vraag is dan ook of 2009 Oscarwinnaar Danny Boyle (Slumdog Millionaire) er een geslaagde film van kunnen maken heeft. één ding staat buiten kijf, wat Ralston gerealiseerd heeft, is van een hoog bewonderenswaardig niveau en de betrokkene geeft zelf aan dat de film dichtbij een documentaire komt van zijn drama. de aanvang is dan ook opwindend om het avontuurlijke karakter van Ralston (James Franco levert een degelijke prestatie) kracht bij te zetten. de soundtrack is boenkend goed (bvb Free Blood met Never Hear Surf Music Again), de opeenvolgende split screens geven aan om tussen de massa toch eens bij jouw unieke leven stil te staan en de duikervaring met Kristi (Kate Mara) en Megan (Amber Tamblyn) is om jaloers van te worden. maar eens Ralston in de kuil belandt, voel je de twijfel binnen Boyle’s regie aan van hoe moet ik dit nog een uur lang beklijvend houden. één iemand in een rotsgleuf met enkel een rotsblok, klimtouwen, een bidon water en een camcorder, wetende dat hij daar vijf dagen zal zitten. helaas kan het enge verblijf met enkele ontsnappingspogingen niet lang boeien en slaat de verveling snel toe. Boyle tracht de meubels te redden door er herinneringen over het verleden tussen te monteren (over zijn stukgelopen relatie met Rana (Clémence Poésy) en zijn band met zijn ouders (Kate Burton en, lang geleden, Treat Williams)) afgewisseld met goudkleurige visioenen (waarbij enkel de overstromingsscène beklijvend is). 127 Hours mist dan ook ten volle de spanning die Buried in zich had terwijl het Sawmoment te blits gemonteerd is. de rotsgleuf bleek de valkuil van Boyle te zijn.

2,5/5

een kleine blik op de site waar het drama zich afspeelde:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s