The Hole


“als je de bodem niet kunt zien, kun je beter springen dan duiken.” _ Winston Groom 

toen vorig jaar de 3D remake van Piranha in de zalen verscheen, kwamen ook enkele jeugdnachtmerries naar boven. niet zozeer omdat de originele Piranha nachtelijke bijtsporen naliet maar wel omdat ik de scherptandregisseur Joe Dante associeer met de jaren tachtig Gremlins. knuffelbeestjes die door wat water, licht of eten verpoppen in gewelddadige monsters (de film is trouwens de reden van het huidig gehanteerde ratingsysteem van de Motion Picture Association of America) en jongeren opzadelde met doordrenkte jeugdtrauma’s. het feit dat The Hole 3D reeds dateert van 2009 belooft niet zoveel goeds maar dergelijke horrorheld geef je met de glimlach een kijkkans.

Susan (Teri Polo) is een alleenstaande moeder die met de regelmaat van de seizoenen moet verhuizen. haar jongste zoon Lucas (Nathan Gamble) vindt het nog spannend, de oudste zoon Dane (Chris Massoglia) is de routinesleur en het verlies van zijn vrienden kotsbeu. het leuke buurvriendinnetje Julie (Haley Bennett bevestigt haar jong sexyveulenreputatie uit Kaboom) brengt hier echter verandering in en het trio verkent het nieuwe huis waarbij ze in de kelder een bodemloze zwarte put vinden. gooi er iets in en je hoort er nooit meer iets van. betoverend en angstig wil ons trio het fijne er van kennen, raadplegen de bizarre vorige bewoner van het huis (niet voor niets Creepy Carl (Bruce Dern) genoemd) en komen in aanraking met verschijnselen die ze alleen maar in hun bangste dromen tegen komen. zolang ze maar niet in de put belanden.

de opbouw is pure vermakelijke eighties. je zou het kunnen omschrijven dat de poltergeisthorror afgewisseld wordt met de dartele humor zoals Dante dat deed in Gremlins. klassiek is natuurlijk dat de twee broers elkaars treiterhelden zijn maar Dante durft het aan om ons duo al snel met de neus op de feiten onder te dompelen in de kelderhorror van het huis. eerst speels, verkennend en verbazend maar niet snel daarna breekt hen het angstzweet uit. en, Dante herhaalt dit. hij laat Julie er bij komen en haar hetzelfde lot ondergaan. brengt ons trio terug tesamen om dan een duistere nacht in te gaan, laat ze vervolgens naar Creepy Carl hollen om een bange finale tegemoet te gaan (de oerdegelijke clownpopscène is tegelijk amusant en nagelbijtend). The Hole herinnert er ons zo aan dat angstverhalen van jongeren a whole lot of fun kunnen zijn. spijtig genoeg valt op het einde Dante in een flauwe special effects val waardoor het leuke horrorgevoel wegebt in een hinderlijke hectische finale. daarnaast biedt de 3D, alhoewel er een pijs voor winnende op het filmfestival van Venetië, helemaal geen meerwaarde en maakt het de beelden enkel troebel. vergis u echter niet, tot die bewuste finale heeft The Hole heel wat te bieden conform de jaren tachtig horror en doet hij op vele vlakken denken aan het vergeten House uit 1986.

3/5

Joe Dante werkte in elk van zijn films sinds The Howling, 1981, samen met Jerry Goldsmith wanneer het op de soundtrack aan kwam. in The Hole is dit voor het eerst niet meer het geval. geen deuntje dus zoals in The Gremlins.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s