I Am Number Four


“vier is één meer dan meer dan genoeg.” _ Jim Pastore 

waar gaat filmisch Hollywood naartoe als Michael Bay zijn eigen productiefirma opricht. naar de hersenloze bombastisch geluidsschade toebrengende actiekloten. I Am Number Four is het eerste exploot van Bay Films (later dit jaar zou ook nog The Tape moeten uitkomen) waarbij het duidelijk is dat hij poogt een nieuwe tienerfranchise uit de aardkloot te stampen met enkele ruimtehelden.

want jaren geleden zijn er negen buitenaardse kinderen, samen met hun beschermheer, van de planeet Lorien op Aarde gebracht. ze hebben de gave om hun planeet er terug bovenop te krijgen maar moeten hun krachten nog ontwikkelen. Lorien is immers overrompeld door de Mogadorians (lijken wel gekloond van die slechterik uit Harry Potter) die ongekoloniseerd de ene planeet na de andere verwoesten. drie hebben ze er ondertussen te grazen genomen, John – originele naam – Smith (Alex Pettyfer) is de vierde in lijn. er zit dan ook niks anders op dan op de vlucht te slaan samen met zijn beschermer Henri (Timothy Olyphant). ze komen terecht in Ohio waar John tracht zich onzichtbaar te mengen in het schoolpubliek. dat is echter zonder de mooie Sarah (Dianna Agron) gerekend die een eigen website heeft en waartoe John zich meteen aangetrokken voelt en de aliennerd Sam (Callan McAuliffe) voor wie John opkomt tegen de schoolbullebakken. maar zo geraakt hij bekend op you tube en trekt hij de aandacht van de wilde Mogadorians en hun twee vreemde schepsels.

nog net niet krijg je het overbekende X-Files deuntje te horen waarop Buffy The Vampire Slayer graag danst. enerzijds wijst dit er op dat regisseur D.J. Caruso (Disturbia, Eagle Eye) niks origineels wil bedenken en graag op de genretrein wil springen van bvb een Twilight, Cirque Du Freak of The Sorcerer’s Apprentice (vampieren, rare wezens of tovenaars worden ruimtewezens). anderzijds mag je van I Am Number Four niks volwassens verwachten. de film richt zich uitsluitend tot een tienerpubliek en wil van de Lorienjongeren heldentypes creëren voor de fantasiewereld van de hedendaagse giechelende schoolgangers. vooral het eerste uur heb je een zeer hoog The Faculty gehalte waarbij loverjongeren en nerds moeten opboksen tegen het bullebakkende high school football team en gebeurt er geen reet om je wc-papier mee af te kuisen. daar hoort dan uiteraard jong appetijtelijk volk bij met voor de jongens een ontwapenende Dianna Agron en voor de meisjes een six packende Alex Pettyfer. toegegeven, zo slecht brengen ze het er niet van af maar als je het einde van de film bekijkt, had men zich beter toegespitst op number six omdat Teresa Palmer toch wel een aangenaam sexy bitchy randje heeft (vergelijkbaar met een mannelijke versie genre Chris Pine in Star Trek). maar dan komt Bay weer roet in het eten gooien aangezien die er CGI-geweld in wil pompen dat holler is dan de kies van een twintig jaar een een stuk niet tandenpoetsende alcoholist. helaas zijn er dus nog zo’n zes Lorienjongeren in leven waardoor sequels niet uit zullen blijven. hoogstwaarschijnlijk met de meest originele namen als I Am Number five, six, seven, eight en nine. hoor ik daar iemand zeggen away met Bay? ik denk dat het mijn echo is.

1,5/5

ook de muziek richt zich op het jonge publiek alhoewel Adele met Rolling In The Deep ook mij weet te smaken

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s