Mine Vaganti


“mijn broer is homo, maar mijn ouders vinden dat niet erg zolang hij maar met een dokter trouwt.” _ Elayne Boosler

vader Cantone (een fantastische Ennio Fantastichini) nodigt zijn drie kinderen uit ten diner in het ouderlijke huis in Lecce waar hij een belangrijke mededeling gaat doen. naar alle verwachting gaat hij zijn pastafabriek overlaten aan zijn twee zonen, Tomasso en Antonio. Tomasso (Riccardo Scarmarcio) heeft zijn buik vol van het management en wil zijn comfortabel leventje in Rome verderzetten en zijn ambities waarmaken als schrijver. hierin wordt hij ondersteund door Marco, zijn vriend. het lijkt hem wel wat om op het feest aan te kondigen dat hij homo is. zijn katholiek conservatieve ouders zouden dit niet goedkeuren en hem de deur wijzen. zo kan hij zijn eigen leven gaan leiden. maar wanneer hij met zijn speech wil starten, is zijn broer (Alessandro Preziosi) hem net voor, met krak dezelfde opmerking. de start van een aantal hilarische situaties waarbij de ontwrichte bourgeoisiefamilie in rep en roer staat en er alles aan wil doen om de homoseksualiteit van hun zoon geheim te houden maar dan hebben ze Tomasso nog niet meegerekend die hetzelfde geheim met zich meedraagt en die ze koste wat het kost het bedrijf laten leiden en hem de dochter (Nicole Grimaudo) willen aansmeren van een collegapastamaker.

Mine Vaganti, van regisseur Ferzan Ozpetek, is op een naturelle manier bijzonder grappig. homograppen passeren de revue (wanneer Marco en een aantal vrienden aankloppen aan het huis van de Cantone’s is het hek helemaal hilarisch van de dam) zonder kwetsend te zijn omdat ze getoond worden vanuit de positie van het Italiaanse katholiek conservatisme waar liefde en passie enkel tussen man en vrouw kan. een gevoel echter dat vooral vanuit culturele traditie is gegroeid en niet vanuit het menselijke hart. de bourgeoisie moet het in deze film dan ook ontgelden maar ook dit weer zonder kwetsend te zijn en vooral belicht vanuit komische situaties (de apatische meid des huizes of de tante die als eeuwige vrijster op zoek blijft naar de ware). het in het wonderlijke kleurenpalet van Lecce gefilmde Mine Vaganti bevat zeer zeker maatschappelijke thema’s (uit de kast komen, de conservatieve Italiaanse hoge kringen en de consequenties van hun tradities) maar deze worden op een bijzonder grappige manier gebracht dat het een zalig genot is om de ongeleide projectielen te volgen.

4/5

wanneer je het lied “Sorry, I’am a lady” van Baccara tijdens de film hoort, zul je ongetwijfeld je lach niet kunnen inhouden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s