Drive Angry 3D


“wees beducht voor de spookrijder op je levensweg.” _ Guillaume Pool

het aantal films waarvan je kunt zeggen dat de 3D zijn meerwaarde heeft gehad is zeer miniem te noemen. voor mij persoonlijk blijft er tot nu toe één filmpje bij, namelijk My Bloody Valentine waarbij bleek dat het houweel je eigen ogen ging uitpikken of waarbij je met een loensoog je in de BH’s van rondborstige balkons kon laten verdwalen. was getekend Patrick Lussier, een Canadese poulain van horrorregisseur Wes Craven. in de meeste van diens latere horrorfilms leerde Lussier de montageknepen om zelf aan de slag te gaan met een videoDraculatrilogie (Dracula 2000, Ascension en Legacy) en een tweetal onbekend gebleven sequels van White Noise en The Prophecy. maar met My Bloody Valentine trapte hij de helsdeuren open van de campyhorror als ware we stil blijven staan in de jaren tachtig. wij waren meteen verkocht en zijn verheugd dat hij in Drive Angry 3D (hoor die bassbeklemtoning in de trailer) niet van het pad wijkt.

John Milton (Nicolas Cage) breekt los uit de hel om zijn kleindochter uit de handen van de sekteleider Jonah King (Billy Burke) te bevrijden. hij kan daarbij rekenen op de hulp van enkele snelle jaren zestig muscle cars, verwoestende geweren en Piper, een knappe jonge deerne (Amber Heard) die Milton weet weg te plukken van haar werk in een smerig wegrestaurant en vreemdgaande man. de satanistische volgelingen maken zijn boetedoeningsqueeste niet makkelijk alhoewel hij de meeste weerstand mag ervaren van The Accountant (William Fichtner), de boekhouder van de duivel die de taak heeft helse ontsnappers te vatten.

meer heeft het verhaal niet te bieden en Lussier doet ook helemaal geen moeite om het grindhouse scenario diepgang te geven. hij weet dat het scenario compleet belachelijk is, zijn doel ligt er hem vooral in om de kijker verstand op nul plezier te bieden. zo krijg je dan ook wulpse borsten, rondzoevende kogels, knalgrage geweren, brullende bumper aan bumper races en rondspetterend bloed telkens omweven met kwinkslagen. en als het even kan, mogen de ingrediënten allemaal tesamen op het menu (de motelscène waarin Milton in allerlei seksstandjes de bastaarden overhoop knalt, mag dan wel afgekeken zijn van Shoot’m Up, het is toch weeral lachen geblazen). Nicolas Cage is geknipt voor dergelijke rol. acteren ligt hem tegenwoordig enkel wanneer hij een rol met een hoek af kan vertolken (Matchstick Men of Lord Of War bvb) of wanneer hij zich bevindt in een zich absoluut niet serieus nemende film (Ghost Rider of The Bad Lieutenant bvb). Drive Angry bevindt zich in de tweede categorie en hij voelt zich dan ook duidelijk in zijn sas. mogelijks ook omdat hij een sexy jong blaadje naast zich krijgt. Amber Heard kan moeiteloos de injectiemotoren opwarmen van een 1969 Dodge Charger, 1971 Chevelle SS, 1964 Riviera en 1957 Chevy. Billy Burke als sekteleider valt tegen maar wordt grandioos gecompenseerd door William Fichtner die zich heerlijk amuseert terwijl zijn rol onderweg toch een twistje krijgt waardoor het einde de helspoorten open houdt voor een sequel. Patrick Lussier, ga gerust uw gang! Drive Angry is een in het oog stekend doorntje van een cinefiel omdat het compleet belachelijk van de pot is gerukt maar daarvoor is dit net het ideale pulpvoer voor B-liefhebbers die een sexy en gewelddadige krachtrit willen beleven met een knalharde soundtrack.

3/5

Trooper, Everlast, T-Rex, The Raveonettes zijn enkele voorbeelden op de soundtrack met als toppunt Peaches met F**k The Pain Away

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s