Sanctum


“het peil van de zee zakt nooit. als je ’t mij vraagt, doet iemand daar geregeld wat water bij.” _ J.M. Gourio 

James Cameron en vrouwen eindigt gegarandeerd op een scheiding maar James Cameron en water is een geslaagd huwelijk: Piranha Part Two (alhoewel), The Abyss, Titanic, zijn drie documentaires Expedition: Bismarck, Ghosts Of The Abyss en Aliens Of The Deep, telkens voelde hij zich gefascineerd als een eend in het ruime sop. nu hij opnieuw de succesvolste film heeft gemaakt met Avatar, en daar twee sequels op wil maken (want 3D is een andere obsessie van hem), besloot hij voor zijn nieuwste waterproject de camera door iemand anders te laten hanteren. het was de nobele onbekende Australische regisseur Alister Grierson die op de set van Avatar geselecteerd werd om een op waar gebeurde feiten gebaseerde duikfilm te maken en dit volgens het door Cameron ontwikkelde Fusion Camera System (u raadt het: 3D).

de buitenomgeving had hij alleszins mee: Papoea-Nieuw-Guinea. daar heeft geldschieter Carl (Ioan Gruffudd) een onderwaterexpeditie lopen. hij droomt er immers stevig van om een door de mens onbetreden gebied in kaart te brengen. het zou zich ergens bevinden tussen de Esa’alagrot en de Solomonzee. samen met zijn partner Victoria (Alice Parkinson) bezoekt hij de stand van zaken. en zo komen we bij Frank (Richard Roxburgh), de duikspeleoloogspecialist die samen met zijn team (waaronder zijn niet al te gehoorzame zoon Josh (Rhys Wakefield) dichter tegen het gebied van de waarheid komt (maar uiteraard het rijke financieringsduo niet graag ziet komen). diep in de grot heeft men echter te laat gereageerd op een passerende tropische storm die al snel alles onder water begint te zetten. een laatste vluchtpoging via de hoofdweg mislukt en er rest de crew maar twee mogelijkheden: blijven zitten en sowieso verdrinken of het onbekende water- en rotsgebied induiken met beperkte zuurstof, beperkte duikervaring en weinig op eenzelfde golflengte zittende meningen.

roept dit alles herinneringen op aan The Cave. ik moet u teleurstellen: dit alles roept geheel de herinneringen terug op aan The Cave. de ergerlijke discussies tussen de financiële en operationele leider voelen aan als een zwaan in een badkuip, die denkt ook wat doe ik hier. het frustrerende gejammer tussen een koppige, asociale vader en een mekkerende, betweterige zoon is als verrotte haring binnenspelen (maar wees gerust een fatale heldendaad brengt hen wel spiritueel dichter bij elkaar). ook de andere personages praten alleen maar in zeepbellen waarbij de dialogen in lucht open spatten. ok, de dodentol loopt wel hoog op maar de personages zijn zo van plastic dat je er weinig om voelt. je denkt zelfs of men er wat accidenten heeft bijbedacht om toch nog iet of wat actie te bieden. want ook de onderwater- en rotslichtbeelden, ook al mag het dan in de 3D zijn van Avatar, geeft op geen enkel moment een fascinerend of beklijvend gevoel. men wil wel de claustrofobie forceren maar het onnatuurlijke in de natuur wordt verstoten. en dat is wat we met deze Sanctum ook willen doen: verbannen naar een te onbetreden onderwaterrots.

1/5

een suitegreep uit de soundtrack:

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s