World Invasion: Battle Los Angeles


“Los Angeles: tweeënzeventig voorsteden op zoek naar een stad.” _ Dorothy Parker 

maar al te graag zou ik eens rondlopen in de straten van New Jersey op de dag van 30 oktober 1938. ene Orson Welles werkt bij het Mercury Theatre en krijgt van CBS de mogelijkheid om op de Amerikaanse radio via het programma The Mercury Theater On Air wekelijks een uur lang een hoorspel ten berde te brengen. op die bewuste Halloweendag betrof dit een hoorspelversie van H.G. Well’s War Of The Worlds. het gewone muziekprogramma op zondagavond werd meer en meer onderbroken door onheilspellende nieuwsberichten als ware dat New Jersey aangevallen werd door marsmannetjes. een grote paniekgolf ontstond waarbij het leger zelfs diende uit te rukken. we weten hoe het vanaf dat moment bergop ging met de carrière van de fenomenale regisseur en sindsdien is het doemscenario van koloniserende buitenaardse wezens niet vreemd in het filmlandschap. de jaren vijftig stonden er bol van en nadien heeft ieder decennium zijn portie van alien invasie films te bieden (met deze 30 films krijgt u een grondige inleiding in het genre).

in het nieuwe decennium blijkt een plots opduikende meteorietenregen niet geheel van steen te zijn. het zijn buitenaardse wezens die uit het luchtruim komen gevallen en zonder te aarzelen van start gaan met het uitroeien van de mensheid. het leger wordt in allerijl opgetrommeld. marinestafsergeant Michael Nantz (Aaron Eckhart) mag dan net zijn ontslag hebben ingediend (tijdens zijn vorige missie heeft hij teveel manschappen verloren dan hij kan dragen), de plicht roept. hij wordt in een commando ondergebracht – onder leiding van een luitenantgroentje – dat in de geruïneerde straten van Los Angeles enkele overlevende burgerslachtoffers (o.a. Bridget Moynahan) dient te redden (hoor ik daar iemand Saving Private Ryan zeggen?). de tijdspanne is evenwel beperkt tot drie uur want men kan het weerwerk tegen de droïden niet langer aan en een platbombardement wordt ingepland. maar zelfs de meest intelligente wezens hebben hun zwakke plek, dewelke Nantz uit Amerikafierheid opzoekt.

vergewis u er voorafgaandelijk van dat deze invasiefilm bol van de chlichés staat. bondige kennismaking in een goedlachse sfeer met de hoofdkarakters (meteen al het goede moment om het Amerikaanse patriottisme in de verf en vlag te zetten), overrompelende start van de invasie (spectaculaire rampscènes waarbij het vernuft van de intelligente wezens in een mum van tijd een volledige stad platleggen en een tsunami aan slachtoffers opstapelen), verslagenheid bij de overlevenden (triestige, zielige, hopeloze blikken), opstand en verrijzing van iemand die zich niet bij de situatie neerlegt (het kan toch niet dat het superieure Amerika het onderspit moet delven), de o zo intelligente vijand blijkt een zwakke plek te hebben (uiteraard weet onze held dat in een race tegen de klok te vinden en bedenkt hij een list dat pas op het laatste nippertje uitgevoerd kan worden) en we kunnen ons opmaken voor een heroïsche winst (voor de laatste keer nog eens het zware geschut boven halen en daarna tromgeroffel – Brian Tyler brengt een goede soundtrack). scenarist Christopher Bertolini beperkt zich dus tot een copy en paste. regisseur Jonathan Liebesman maakt er evenwel een spaktakelstuk van die ‘meesters’ in het vak Roland Emmerich en Michael Bay natte dromen bezorgt (we durven dan ook uitkijken naar het vervolg dat hij thans maakt op Clash Of The Titans). er zit een half uur tussen waarin de film geheel in een dip terecht komt (zielige blikken om de uitzichtloze situatie, trieste ogen om het verlies van dierbaren, oude koeien uit de gracht halen en oeverloze discussies tussen de soldaten over de gewenste acties) maar tijdens het andere anderhalf uur verveel je je geen sikkepit en tracht Liebesman met de shaky camera het bombardementgehalte realistisch tot leven te wekken zoals het hoorspel van Welles. wel, hij slaagt er in. je komt de betere actieflarden tegen van Independence Day, 2012, Black Hawk Down, District 9 en War Of The Worlds die de genreclichés overtreffen en van World Invasion: Battle Los Angeles een terechte voorjaarsblockbuster maken.

3/5

de Zuid-Afrikaan Liebesman verscheen op het filmtoneel in 2000 wanneer hij voor zijn kortfilm Genesis en Catastrophe de Hollywood Young Filmmaker Award kreeg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s