Hall Pass


“de vrijgezel verveelt zich overal, de getrouwde man alleen maar thuis.” _ Alexandre Dumas Fils 

wat de Judd Apatow films zijn inzake scheet in een fles humor voor de huidige generatie, is onze generatie met dat thema opgegroeid door de films van de Farrellybroeders. toen al bleek hoe puriteins het Amerikaanse cinemapubliek is waarbij men iedere mop over een blote borst liet keuren door een horde conservatieve juryleden en men het baanbrekend grappig vond dat ze de censuur ontsnapten. films als Dumb And Dumber, There’s Something About Mary en Me, Myself And Irene waren komedietoppers over de oceaangrens terwijl in onze streken enkel hormonale tieners die dachten er stoer mee te doen de winderige films keineig vonden. het broederlijke duo is van hun komische troon gestoten maar weten helaas niet van ophouden.

Rick (Owen Wilson) en Fred (Jason Sudeikis) hebben hun wilde periode al lang achter de rug en hebben ondertussen hun huis, tuin, werk en zijn al jaren getrouwd. wat ze echter nog niet afgeleerd hebben, wat instinctief helemaal herkenbaar is, is hun ogen te gebruiken als onzichtbaar handengeklap op de spannende billen en verleidelijke decolletés. het nadeel is, ook dit moge helaas weer herkenbaar zijn, dat dit niet onomzichtelijk gebeurt. hun vrouwen Maggie (Jenna Fisher) en Grace (Christina Applegate) zijn het overbesekste gedrag van hun mannen beu en besluiten hen een Hall Pass te geven. voor een volle week lang wordt de huwelijksband doorgeknipt en mag men er lustig op rondpoepen. dat is althans als ze hun verleidingsknepen van het high school vak nog kennen en dat de groene blaadjes nog een oudere boom wensen. u raadt al dat dit enkel op een natte droom kan eindigen.

de Farrellybroeders, ook al proberen ze het anders te laten uitschijnen met af en toe plas en kak humor (Carly Craig werd zelfs ingevoerd om een badkamermuur vol te schijten, echt waar), zijn christelijke moraalridders die de conservatieve zeden hoog houden. aan de ene kant wil men pikant uit de bocht komen (Nicky Whelan mag haar borsten tonen – en ok dat is de mooiste scène van de film) maar aan de andere kant worden er goede praatjes gebreid over de volwassenheid waarbij het schoolvogelen een eind voorbij is en waarbij het lovenswaardig is om bij de vrouw aan de haard te zitten. de week van het ongetrouwde vrijgezellenleven belooft dan ook veel maar is oeverloos saai. ik twijfel er niet aan dat veel getrouwde mannen ook enkel maar een grote bek opzetten wanneer hun vrouw het niet kan horen maar eens de vrouw de slaafteugels lost, zullen velen van hen als schroothondjes terugkwijlen. het scenario klopt dus maar enkel grote praat opzetten en niets van spanning of sensatie opleveren is pretty boring. het is gewoon een rode draad doorheen de carrière van de Peter en Bobby Farrelly die visueel ook al niks te bieden hebben. in plaats van een hall pass voor hun film had ik liever een verboden toegangskaart gekregen.

1/5

de soundtrack is zeer uitgebreid en divers. wanneer de vrijgeleide mannen hun heil zoeken in weed op een golfcourt hoor je Cypress Hill galmen. wat de Farrelly’s dus wel weten: if you haven’t smoked weed to this track, you haven’t smoked weed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s