Midnight In Paris


“als alle wegen naar Rome leiden, dan leiden alle verlangens naar Parijs.” _ Albert Willemetz

vooraleer we dieper in gaan op de 41ste (!) film van bezige bij Woody Allen moeten we even de geschiedenislade opentrekken opdat de jongere generatie mee zou zijn met enkele personages in de film:

    • F. Scott Fitzgerald: Amerikaans schrijver uit de verloren generatie (dit zijn Amerikanen die geboren waren in de laatste tien jaar van de 19de eeuw) met The Great Gatsby als literair meesterwerk. met zijn financiële ups en downs, afhankelijk van de verkoop van zijn boeken, heeft hij een knipperlichtrelatie met
    • Zelda Sayre: belichaming van de flapper-girl, zich afzettend tegen de gangbare sociale en seksuele normen wat hun levensstijl met jazz, roken, drinken, auto’s en seks kenmerkte.
    • Ernest Hemingway: Amerikaans schrijver uit de verloren generatie die o.a. de Pulitzer prijs en de Nobelprijs voor literatuur heeft gewonnen (voor The Old Man And The Sea).
    • Cole Porter: Amerikaans componist en liedjesschrijver waarvan je Let’s Dot It (Let’s Fall In Love) en You’ve Got That Thing hoort galmen.
    • Pablo Picasso: Spaans kunstenaar die in allerlei stijlen (roze, kubistische, klassieke, surrealistische, abstracte stijlen zijn enkele voorbeelden) schilderde en waarvan drie werken vermeld staan in de top tien van duurst verkochte schilderijen ooit.
    • Salvador Dali: Spaans kunstenaar en de bekendste surrealist ter wereld die samenwerkte met
    • Luis Buñuel: Spaans-Mexicaans filmregisseur die dromen en werkelijkheid in zijn films laat samenvloeien.
    • T.S. Eliot: Amerikaans-Brits literair fenomeen die als een van de grootste vernieuwers van de poëzie wordt aanzien en de Nobelrpijs voor literatuur heeft gewonnen.
    • Gertrude Stein: Amerikaans schrijfster en literair cultfiguur die vele contacten had met kunstenaars en schilders en de term verloren generatie uitvond.

    dit is nog niet alles, bvb ook Henri Matisse, Henri de Toulouse-Lautrec, Josephine Baker, Man Ray, Djuna Barnes passeren de revue. en allen hebben ze één stad gemeen: Parijs, stad van de verbeelding en inspiratie. ook Gil (Owen Wilson) trekt er met zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) naar toe. hij wil er van zijn writer’s block vanaf geraken en ideeën op doen met betrekking tot zijn nieuwe roman/scenario. zij ziet Parijs enkel als een snoepreisje om enkele voorbereidingen te treffen voor hun huwelijk en vindt zijn boek bijkomstig. Gil is gefascineerd door Parijs, Inez raakt meer gefascineerd in een oude schoolvriend (Michael Sheen) die snobistisch zijn kennis moet etaleren. op een nacht passeert er Gil een 1920 Peugeot Landaulet. enkele enthousiastelingen inviteren hem en licht beschonken stapt hij in en belandt hij op een jazzy rokerig feestje waar Cole Porter Let’s Fall In Love aan het zingen is. zijn verbazing stijgt wanneer de Fitzgerald’s met hem aan de praat raken. ook de volgende nachten keert hij terug naar het bruisende Parijs van de jaren twintig en raakt hij meer in de ban van het verleden, zeker wanneer hij Adriana (Marion Cotillard), de bloedmooie minnares van Picasso, leert kennen. in het heden daarentegen is hij de uit de hoogte streken van zijn verloofde meer dan beu. welk Parijs is aan hem besteed?

Woody Allen blijft trouw aan zijn eigen stijl: nerveuze dialogen, slecht geoliede relaties en zelfreflectie. hij laat zijn hoofdpersonage sinds jaren al door iemand anders vertolken maar het verhaal waarin het personage verkeerd, daar is Allen al zelf in geweest. vandaar ook dat het verhaal en de beleving an sich veel belangrijker is dan de lotsbestemming (luister maar naar de schitterende openingsmonoloog). het tijdreizen hoeft dan ook niet verklaard te worden, het is de nostalgische trip en de achterliggende moraal die van belang is. vroeger was alles beter waardoor we wel eens durven mijmeren en het verleden idealiseren. maar het leven bestaat nu eenmaal uit ups en downs, perfectie bestaat niet. het huidige heden is het toekomstige verleden. tracht van de imperfectie het beste te maken. maar toegegeven, zoals Allen de nostalgische jaren twintig van Parijs tot leven brengt met rokerige cafeetjes, swingende jazz en ongebreidelde fantasie, is zeer aanlokkelijk. zeker als Marion Cotillard er in verschijnt. en blijkbaar vertoeft ook Owen Wilson er met plezier in die Woody Allen (want hij is toch het karakter) knap neerzet. ook in de bijrollen zien we knappe passages van o.a. Adrian Brody (Dali), Tom Hiddleston (Fitzgerald) en Kathy Bates (Stein). de scène tussen Wilson en Adrien de Van als Luis Buñuel is meer dan geniaal. Midnight In Paris is dan ook Allen’s beste in jaren waarin de nostalgische melancholie (meermaals gespekt met humoristische dialogen of situaties) van het scherm spat in een sprookjesachtige droomstad.

3,5/5

Let’s Do It van Cole Porter vormt een centrale song in deze film van Woody Allen. velen hebben het reeds in verschillende stijlen gezongen. meest eigenaardige is misschien de ei-versie van Sesamstraat:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s