Insidious


“geen enkel kind is zo onschuldg als het eruitziet.” _ Faith Hines

in het vorige decennium was het traditionele beeld op eindejaar niet meer de kalkoen met pruimen maar wel een franchise genaamd Saw. bedenker: James Wan. de Maleisiër deed met een intelligent low budget filmpje iedere torture horror fan met verstomming slaan en sinds 2004 loopt de reeks onafgebroken verder tot heden nummer 7. Wan regisseert de zaagfilms niet meer maar blijft als uitvoerend producent een financieel oogje in de zeis houden zodat hij zelf af en toe een nieuwe huiverfilm kan maken. Dead Silence en Death Sentence braken echter geen potten en hij zocht toenadering tot die andere groep van low budget bedenkers die gensters sloegen met Paranormal Activity. tevens spande hij zijn vaste buddy Leigh Whannell opnieuw achter de pen. heeft Wan opnieuw een hit te pakken of komen we … bedrogen uit? (voor degene die graag vertaalde woordspelingen verklaard zien: insidious = verraderlijk, bedrieglijk)

Josh (Patrick Wilson) en Renai (Rose Byrne) vormen een gelukkig koppel dat met hun drie kinderen in een nieuwe villa intrekt. de villa lijkt er niet zo gelukkig mee te zijn. deuren gaan al eens een eigen open en toe leven leiden, boeken verplaatsen zichzelf in de kast en doorheen de babyfoon komen rare geluiden. aldus Renai want Josh lijkt meer en meer op het werk te zitten dan thuis. zaken veranderen wanneer de oudste zoon Dalton op mysterieuse wijze in een coma geraakt en voor de dokters onverklaarbaar er niet meer uit raakt. Renai overtuigt Josh om te verhuizen maar ook daar blijken niet alleen poppen maar ook oude wijven, ciske de rat kinderen en mephistogedaantes aan het dansen te gaan. spookangst heeft plaats geruimd voor spookterreur en op aanraden van Josh’s moeder (Barbara Hershey) haalt het gezin er klopgeestjagers (naast scenarist Whannell eveneens Lin Shaye) bij. en wees gerust de geesten, die Dalton voor welbepaalde redenen in hun macht hebben, kloppen wel degelijk.

het absolute minpunt van de film is meteen ook het pluspunt: er is weinigs origineels aan. je kunt de film zo beginnen demonteren en de stukken in andere geestfilms plakken of is het vice versa: stukken die uit andere films genomen zijn en één geheel vormen. schrikaanjagende geestmomenten in volle nacht komen uit Paranormal Activity, schurende scharniertjes uit The Haunting, dekselse poppen uit The Hole, vechtende huizen uit House, er is iets met uw kind uit The Omen, bizar geestige spookjagers uit Poltergeist en heeft die mephistogeest niet de handen van onze beste jeugdvriend Freddy Krueger? Wan mag dan wel kopiëren, hij gebruikt de beste stukken ervan en zeker in de opbouw laat hij het brein tarten met zijn suggestieve aanpak. jammer dan ook dat hij in het tweede deel iets meer de CGI-toer opgaat (waarbij tevens de geesthumor van onze ghostbusters geen schot in de roos is) maar wees gerust met een budget van anderhalf miljoen dollar blijft dat enigszins beperkt. loyaliteit aan de low budget heet dat en net zoals Saw is de opbrengst exponentieel hoger. Insidious is dus weinig vernieuwend maar bevat voldoende verrassende huiveringen om de horrorfan te plezieren.

3/5

in 2008 regisseerde Wan ook de trailer voor het het survival horror game Dead Space:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s