Transformers: Dark of the Moon


“wij lopen niet meer het gevaar slaven te worden, maar robotten.” _ Adlai Stevenson

gemiddeld krijgen we tweejaarlijks een zomerblockbuster geserveerd van een Amerikaanse patriot pur sang. alle filmcritici huiveren als ze de naam van Michael Bay horen want de associatie met bombastische actie temidden een potsierlijk plot waarin steeds een Amerikaanse vlag wappert is dan nooit weg. en inderdaad, zijn rijtje films van Bad Boys (x 2), Armageddon, The Rock, Pearl Harbor, The Island en Transformers (x 3) zijn voorbeelden waarmee je best een lading dafalgans ter beschikking hebt maar meer lasterlijk vind ik dat hij horrorklassiekers in een verkrachtingsjasje steekt. zijn producerupdates van The Amityville Horror, The Hitcher, Friday The 13th en A Nightmare On Elm Street zijn verderfelijk en onvergeeflijk. dat gezegd zijnde zetten we onze objectieve 3D-bril op en starten we met zijn 3de Transformers, buitenaardse robots die hun debuut kenden in 1984 als speelgoedserie.

de fictieve mensheid leerde ze echter al kennen in 1969 ten tijde van de ruimte-oorlog tussen de USA en de USSR waarvan een vreemde invasie-activiteit op de maan aanleiding was. de Amerikanen winnen de tijdstrijd terwijl de grote “That’s one small step for a man, one giant leap for mankind.” stap en vlagplanting maar een bijkomstigheid is. primair voor ons duo Armstrong-Aldrin is immers de verkenning van het autobotruimtetuig. we zijn dus niet alleen. een stuk wrak wordt meegenomen naar aarde en dat had men beter niet gedaan want dat is net het element dat de strijd tussen de autobots en de decepticons voor altijd kan beslechten. en de decepticons kennende, komen ze er zekers om. goed nieuws eigenlijk voor Sam Witwicky (Shia LaBeouf)  want alhoewel hij al twee keer de wereld heeft gered, merkt hij dat het als pas afgestudeerde geen lachertje is om werk te vinden (een belachelijke John Malkovich brengt hem aan de bak). een lief vinden was blijkbaar geen probleem alhoewel de lange benen van zijn Carly (Rosie Huntington-Whiteley) ook in de smaak vallen van haar baas (Patrick Dempsey) die uiteraard iets met de robotten zal hebben. als Bay dan ook nog eens het leger (Josh – mijnheer Fergie – Duhamel, harde leiderstante Frances McDormand en homie Tyrese Gibson) en de CIA (vreemde eend in de trilogiebijt John Turturro) heeft geïntroduceerd starten de robots met hun CGI-gevechten en de titel om de zwaarste stem.

anderhalf uur lang vliegen de robots elkaar om hun nek. autobanden, versnellingspoken en joint de culassen vliegen in het rond. aangezien de inzet de aarde is, komt het Amerikaanse leger ter hulp (enkel het Amerikaanse leger want voor Bay is de aarde enkel gelijk aan Amerika). in slow motion beelden wordt de patriottische verbetenheid op de gezichten getoond, blinken de stars en stripes op hun decoratieborstzak en knallen ze met een repeterende gebrul de kogels uit de zwaarste wapens die ze dragen kunnen. en aangezien het volk een held nodig heeft mag Shia LaBeouf zijn niet geslaagde beginhumorpogingen en oppervlakkige liefdesboodschapen aan het adres van Rosie Huntington-Whiteley (als je een Victoria Secret model tegenover jou staan hebt, doe dan tenminste toch wat moeite) opbergen en zijn beste propagandapak aantrekken om nog wat meer belachelijk te wezen. zoals steeds heeft Bay enkel aandacht voor de actie (en autocrashes zullen daarbij nooit ontbreken: 532 auto’s werden vernield) en zijn de dialogen niks meer dan voorgeprogrammeerde automatismeverzinselen waarbij de inhoud niet verder reikt dan de come on van Kim Clijsters. af en toe biedt de CGI een spektakel (een wolkenkrabber die door een slangachtige decepticon als een glijbaan doorboord wordt) maar hoofdzakelijk is de mechaniek van de autorobotten een oersaaie rit. Bay wou alles uit de special effects krachtkast halen maar de bouten en moeren zijn te roestig om een geolied schouwspel af te leveren. dom, saai, luid, ergerlijk. de ene ster is er enkel voor de knappe 2011 Chevrolet Camaro.

1/5

Michael Bay regisseerde vooreerst enkele muziekclips (o.a. Meat Loaf, Tina Turner, Lionel Richie) maar er gaat zelf nog een tijdperkje vooraf: in 1990 maakte hij een documentaire over Kerri Kendall, een playboymeid. dat hij graag grote borsten en lange benen ziet, is kenmerkend in zijn films. passeerden in zijn films: Lisa Boyle, Téa Leoni, Vanessa Marcil, Shawnee Smith, Liv Tyler, Sara Rue, Jennifer Garner, Jaime King, Kate Beckinsale, Cash Casia, Denise Quiñones, Renee Reilly, Gabriella Union, Scarlett Johansson, Rachael Tylor, Megan Fox (die glossierde in de vorige twee Transformers maar Bay vergeleek met Hitler) en nu dus Rosie Huntington-Whiteley:

Dit bericht werd geplaatst in Film, Trailer en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s