Contagion


“sommige mensen zijn zo lichtgeraakt, dat ze zich tekortgedaan voelen als een epidemie hen over het hoofd ziet.” _ Kin Hubbard

in Hong Kong kruisen door de gang van natuur en een beetje bosomkapwerk cellen van vleermuizen en varkens. van het laatste belandt het lekkerste gedeelte op een eetschaal. zakenreizigster Beth Emhoff (Gwyneth Paltrow) eet er een stukje van. bij haar terugkeer hoest ze zich te pletter, gaat haar koorts pijlsnel de hoogte in en sterft ze. slachtoffer nummer één. in het restaurant, op het vliegveld, thuis, op een dag tijd heeft Beth vele mensen aangeraakt die ook besmet raken met het virus. in een mum van tijd barst een pandemie uit die de wereld behekst, iedere dag heb je het dubbele aan slachtoffers. de medische wereld heeft dergelijk virus nog nooit gezien en moet koortsachtig op zoek naar een remedie. stel dat die er is, moet het getest worden op mensen, moet het geproduceerd kunnen worden en moet het wereldwijd gedistribueerd kunnen worden. een race tegen de gezondheidsklok waarbij gehaaide mensen munt uit willen slaan. Steven Soderbergh grijpt cinematografisch terug naar Traffic: verschillende verhaallijnen door elkaar waarin een sterrencast elkaar verdrumd om op het scherm te verschijnen. enkelen zijn overbodig zoals Jude Law als blogger die complottheorieën binnen de overheid verkoopt om zelf winst op te strijken uit de angstpsychose of Matt Damon als echtgenoot van Emhoff die zijn vrouw en zoon verliest aan het virus en de emotiekraan moet openzetten of Marion Cotillard wiens hoge positie gebruikt wordt in de race naar de virusremmers. anderen zijn wel de moeite zoals Laurence Fishburne als hoofd van het medisch centrum die enerzijds koortsachtig op zoek moet naar een remedie, ook al vallen er slachtoffers binnen zijn team (Kate Winslet weigert zoals steeds hapklare rollen), anderzijds als mikpunt van de bevolkingsfrustratie omdat er bij een wereldwijde epidemie keuze moeten gemaakt worden die op grote schaal begrijpelijk zijn maar op kleine schaal niet netjes te noemen zijn. Soderbergh brengt het verhaal zonder Hollywoodse praal en pracht. eerder realistisch wanneer het ons zou overkomen (hij heeft er geen moeite mee om bepaalde sterren de ramp niet te laten overleven). typerend is zijn fragmentarische stijl die op bepaalde momenten het ritme uit de film haalt, anderzijds de paniek versterkt. we zien zowel de effecten op wereldniveau met de keldering van beurzen en de verloedering binnen steden als op menselijk niveau waarbij iedere dode een weerspiegeling is van een drama. Contagion is niet over de gehele lijn even boeiend maar brengt een betere virusthriller dan de overschatte Outbreak.

3/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s