Drive


“wie weet te zwijgen, is te vrezen.” _ Vittorio Amedeo Alfieri

een Amerikaanse vrouw wil naar het schijnt klacht indienen tegen de distributeur omdat ze er vanuit ging dat ze met Drive een soort van Fast & Furious vehikel ging zien. niet dus. onze Driver (Ryan Gosling) heeft wel twee jobs die te maken hebben met auto’s. overdag is hij monteur in de garage van Shannon (Bryan Cranston) of stuntrijder voor films, ’s nachts bestuurt hij de vluchtauto van overvallers (knappe openingsscène die meteen op actie-eigenzinnige wijze de toon zet van de film). wanneer Shannon de rijkunsten ontdekt van Driver wil hij de racetoer op gaan en krijgt financiële steun van Bernie (Albert Brooks), lokale maffialeider. Driver zelf is nogal een zwijgzame zonderling met zijn schorpioenjasje die kennis maakt met zijn appartementsbuurvrouw Irene (Carey Mulligan; herinner u de raad uit Heat om u nergens aan te binden waarvan je binnen de 30 seconden niet kunt weglopen). haar man zit in de gevangenis en aarzelend voelt ze zich iets meer dan the girl next door. niet echt liefde maar vriendschap voor haar; niet echt liefde maar innerlijke verademing voor hem (want achter de rustige façade voel je onderhuids resten van frustratie en agressie). wanneer Irene’s man Standard (Oscar Isaac) vrij komt, hebben enkele gangsters nog een financiële rekening met hem te vereffenen. Driver biedt zijn vluchtautocapaciteiten aan bij de geplande overval van Standard maar er loopt flink iets mis waardoor hij niet alleen Bernie achter zich krijgt maar ook de rivaliserende maffialeider Nino (Ron Perlman). een gangsterfilm op het rauwst van de snee. en dat komt omdat de eigenaardig Deense regisseur (o.a. Pushertrilogie en Bronson) Nicolas Winding Refn het tamelijk standaardverhaal in al zijn facetten een onconventionele tint geeft; de wetten van de actiefilm hoeven duidelijk niet gevolgd te worden. onze loner, de alweer steengoede Ryan Gosling met zijn troostloze, afstandelijke maar innemende blik, roept enerzijds sympathie op (hij heeft het hart op de goede plek), anderzijds boezemt hij schrik in (grof geweld schrikt hem niet af). de troef van de film (een beetje de man with no name (Clint Eastwood) uit de western van Sergio Leone), alhoewel de andere karakters dat ook zijn. men houdt duidelijk de boot van Hollywood af en kiest voor minder bekende maar steengoede acteurs waarbij komiek Albert Brooks als meedogenloze maffialeider de kroon spant. rad van tong en niet schuw om wanneer nodig zijn handen vuil te maken (een beetje Chazz Palminteri uit A Bronx Tale). ook de strakke regie gaat tegen de stroom van actieHollywood in (een beetje zoals The American). zowel met dialogen als met actie wordt spaarzaam omgegaan maar elk woord is er pal op terwijl de actie vaak uit het niks tevoorschijn komt waarbij het geweld kort maar heftig is (een beetje A History Of Violence). de soundtrack van Cliff Martinez is sterk aanwezig met een manifeste eighties toon (een beetje Miami Vice). voorts zou je ook nog kunnen zeggen dat de roze titels op het scherm en poster een beetje Footloose zijn maar eigenlijk mogen al de genoemde vergelijkingen achterwege gelaten worden. de film (gebaseerd trouwens op het gelijknamige boek Drive van James Sallis) die de prijs van beste regie won in Cannes staat er met zijn onheilspellende sfeer van een eenzame zwijger die de demonen uit zichzelf onderdrukt op zichzelf. om te verwijzen naar de verhaal van de schorpioen en de kikker: het zit in zijn natuur.

4/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s