Killer Elite


“de enige mindergheidsgroep die geen reden tot klagen heeft, is de elite.” _ Dirk Post

ik had hier toch wel zin in met de verwachting dat men een Britse Heat had gemaakt. waar in 1995 de tot dan twee grootste Amerikaanse acteurs (De Niro – Pacino) het tegen elkaar opnemen in een politie-gangster epos, is het een kwart eeuw later de beurt aan de twee grootste Britse (actie)acteurs om oog in oog met elkaar te staan: Jason Statham en Clive Owen (een trio met Gerard Butler was een summum geweest). echter na de openingszin is het duidelijk dat je terug gekatapulteerd wordt naar de jaren tachtig waar huurmoordenaars internationaal hoogtij vieren. ook goed denk je nog (uitloper van The Expandables) wanneer je Danny (Statham) samen met Hunter (Robert De Niro) in een schietsalvo in Mexico ziet. er loopt iets mis en Danny houdt het voor bekeken en vindt desolate rust in Australië. een jaar later echter ontvangt hij een gijzelingsfoto van Hunter: hij wordt in Oman gevangen gehouden door sjeik Amr bin Issa. moreel verplicht en licht gedwongen door een contracter is het aan Danny om hem te redden. de opdracht bestaat er in om de moorden op de drie zonen van de sjeik te wreken. probleem voor Danny: de daders waren stuk voor stuk SAS-agenten (Special Air Services), geen doetjes dus om zonder handschoenen aan te pakken. daarnaast moet hij optornen tegen de contracter die in eigenbelang handelt en The Feather Men, een aantal hoog geplaatste regeringstiepen die aan de basis liggen van de moorden. zij zenden hun mannetje (Clive Owen) uit om de doofpot dicht te houden. het scenario wordt aldus vrij klassiek alhoewel de uitstap via Owen naar de Briste doofpot interessant is. helaas is Owen zelf maar een actieschim van zichzelf zodat het verhaalspoor een beetje frustreert. aan de andere kant is Statham (en dit komt zelfs uit mijn fanmond) ook maar een schim is van zichzelf. onze beide protagonisten krijgen geen zinnige dialogen voorgeschoteld, hebben geen one-liners te koop (toch ook hun handelsmerk) en hun actietaferelen zijn op hun jaren tachtigs veelal statisch en veel poeha om niks (enkel het ziekenhuisgevecht en het eindgevecht met Statham vastgeknoopt aan een stoel zijn (zeer) goed gechoreografeerde hoogtepunten). je merkt: de fout van Righteous Kill (tweede samenwerking van De Niro en Pacino) wordt hier gemaakt: twee helden tesamen maakt nog geen film. je hebt een scenario nodig en dat hangt met haken aan elkaar: een nutteloze trip naar de woestijn, bekentenissen bij de vleet terwijl SAS-agenten keihard zouden zijn, De Niro als babysit van Danny’s Australische vlam (Yvonne Strahovsky), de onduidelijke rol van de vierde zoon van de sjeik, enz. voor debutant Gary McKendry (in 2005 kreeg hij voor zijn kortfilm wel een oscarnominatie) gingen de goede bedoelingen duidelijk zijn petje te boven met een ongestructureerde regie die buitensporig de mosterd haalt uit de verkeerde elementen van de jaren tachtig (bvb dialogen van acteurs in een auto terwijl je enkel de auto in de verte ziet rijden, dat is nu not done). helaas dus, zijn acteurs behoren tot de elite maar de huurmoordenaars die zij spelen niet.

2/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s