Immortals


“all men’s souls are immortal, but the souls of the righteous are immortal and divine.” _ Socrates

ik hoor het Dilios nog altijd zeggen aan de zijde van King Leonidas en 298 andere Spartanen: “immortals … we put their names to the test.” het zal producers Mark Canton en Gianni Nunnari ook bijgebleven zijn en gaven ze een optreden in een Griekse tragedie. want zo’n 1100 jaren voor onze tijdsrekening valt Griekenland ten prooi aan de meedogenloze koning Hyperion (Mickey Rourke). die is een gewelddadige zoektocht gestart naar de boog van Epirius waarmee hij in een berg al de Titanen kan bevrijden en de ondergang zal betekenen van de mensheid. de goden, met Zeus (John Hurt en menselijke gedaante en Luke Evans in goddelijke gedaante) op kop, hebben de Titanen eerder een lesje geleerd maar in het mensenrijk komen ze niet tussen alhoewel ze een mens wel getraind hebben om hier weerstand te bieden. Theseus zelf weet dat nog niet maar wanneer Hyperion zijn dorpje vernield en zijn moeder vermoord, is hij vastbesloten, samen met een maagdelijk orakel (Freida Pinto) dat hij onderweg opscharrelt, gerechtigheid te laten schieden. het verhaal is als de zijaanblik van het lichaam van Kate Moss: flinterdun. daarnaast vormen dialogen voor lange saaie zinloze passages waarmee de acteurs worstelen. Rourke loopt te slenteren en spreekt zelfs nog trager, held Henry Cavill (nou ja, hij heeft nog wat gezag, uitstraling en assertiviteit nodig om tot een spartanenclub te behoren) valt er bij wijze van spreken in slaap. in slaap dommelen mag hij trouwens met Freida Pinto, zeer aangename verschijning maar nogal een nutteloos karakter (wat heeft men aan haar visioenen gehad?) zoals ook de goden (o.a. Isabel Lucas, Kellan Lutz, Steve Byers als Athena, Poseidon en Heracles) dat zijn die enkel hun kas opfretten in de hemel. alles komt zo gehavend en geforceerd over om overgangen te hebben van de ene naar de andere actiescène. ze zijn ten opzichte van dialoog, gemijmer, moralisering ed in de minderheid maar zijn zeer vernuftig om aan te zien. niveau van ‘300’ waardig waarbij de slow motion techniek handig gebruikt wordt. ingeplette hoofden, gutsend bloed, klinkende zwaarden, angstige blikken, amputerende ledematen, het is expliciet maar zeer stilistisch in beeld gebracht. de actiescènes zijn dan ook een genot voor het oog. Tarsem Singh heeft met The Cell en The Fall bewezen dat hij stilistisch sterk uit de verf kan komen en jawel, ook de decors (met een gouden klemtoon), kostuums (met een rode nadruk) en beeldwisselingen zijn knap. hij laat dan ook zonder moeite Clash Of The Titans achter zich. maar het verhaal is te banaal en zondigt om goden en mensen door elkaar te gooien. van een heroïsche strijd met pit en inzet zoals de 300 Spartanen tegen de Perzen is op geen enkel moment te spreken (alhoewel de Inception gelijkende soundtrack van Trevor Morris een sterke basis legde). de immortals, stervelingen, titanen, goden, ze laten je dan ook allemaal ijskoud. de enige reden dat je blijft kijken, is om de geweldige gevechtsscènes die extravagant, expliciet en macaber zijn. ik hoor het Dilios nog altijd zeggen: “Immortals … they fail our king’s test.”

2,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s