Real Steel


“wat voor zin heeft het een ‘ijzeren gestel’ te hebben, als je toch eindigt met te roesten.” _ Jacques Prévert

nadat hij beschikte over een lichaam vol staal (Wolverine is opgebouwd uit het fictieve metaal adamantium) mag Huch Jackman zelf met staal geen spelen. hij is in een niet zo verre toekomst een robot handler. het menselijke boksen (waarin Charlie een respectabel gewonnen kampen kan voorleggen) is vervangen door te configureren en te besturen robotten. Charlie is er goed in maar er hopeloos verslaafd aan geraakt. hij is in de gevechten steeds te overmoedig met zijn robotten en één voor één leggen ze het loodje (ik zag de woordspeling zelf niet aankomen). de aankoop ervan is gigantisch duur en hij heeft een schuldenberg bij enkele ongure types. komt daar nog eens bij dat zijn voormalige vrouw overlijdt en hij de voogdij over zijn zoon Max (Dakota Goyo) erft. de steenrijke zus (Hope Davis) van zijn ex-vrouw wil echter dolgraag de opvoeding op zich nemen en Charlie weet er munt uit te slaan. in ruil voor een zomer oppas spelen kan hij erna voor een flinke som geld Max afstaan. maar je voelt het familiegevoel van producer Spielberg naar voor komen: Max is verzot op games, heeft het robotgevoel in de duimen en wanneer ze een robot van de eerste generatie vinden, opkalefateren, voorzien met snufjes wagen ze zich aan enkele gevechten. Max heeft de koppigheid en gedrevenheid van Charlie geërft en weet met zijn robot uit te groeien tot een nationaal idool. Charlie als trainer herkent zich in zijn zoon en zijn geweten start te knagen. de film barst uit zijn voegen van de familieclichés maar wordt nooit ergerlijk. Jackman is steengoed als onverantwoorde vader die lange tijd de robot voor zijn zoon of vriendin (Evangeline Lilly) stelt (ze staan meermaals soms letterlijk in de kou). niet dat het hem een slecht karakter oplevert want je kunt zijn grenzeloze ambitie en de afgrond naar waar het hem leidt begrijpen. zijn gedrevenheid om iets te bereiken in zijn leven brengt hem verder weg van hetgene wat hem gelukkig kan maken. daarnaast is het robotgebeuren niet zo science fiction als ik vooraf dacht. het is niet zoals in I Robot waarin ze zelf tot leven komen of zoals in Iron Man waarin de mens zelf robot wordt. het blijven computergestuurde ijzergestellen die enkel dienen om spectaculaire gevechtshows (beter in beeld dan bij Transformers) te brengen, iets wat je gelooft dat het mensdom binnen ettelijke jaren op touw zet. Real Steel van Shawn Levy (gebaseerd op het verhaal Steel van Richard Matheson) eindigt zoals verwacht met een eind goed, familie goed dat sterk doet denken aan Rocky. tijdens de kerstperiode is dit aanvaardbaar.

3/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s