Mission: Impossible – Ghost Protocol


“zich meten met het onmogelijke is vertrouwen hebben in het leven.” _ Panait Istrati

het was toch even afwachten hoe Brad Bird het er ging van afbrengen. op zijn conto staan The Iron Giant, The Incredibles en Ratatouille, allemaal animatiefilms. voor het eerst waagt hij zich dus met de vierde Mission Impossible aan een gewone film. geanimeerd is het alleszins. het verhaal is een nucleair prutsding zoals 13 in een jaren negentig B-filmdozijn. Russische slechterik is op een missie: enerzijds een nucleaire bom in handen krijgen, anderzijds de ontstekingscodes bemachtigen zodat hij met een terroristisch plan de (Amerikaanse) mensheid op zijn nederige plaats kan zetten. Amerikaanse actieheld is op een missie: straffe stoten uithalen om dat te beletten. meer dan het James Bond verhaalgemiddelde overstijgen doet het dus niet. maar was dit een James Bond film dan zou hij gensters slaan. als karakter geniet Tom Cruise duidelijk van zijn Ethan Hunt. een ijdeltuit die alle kneepjes van spionage, ontsnappingen, vermommingen, achtervolgingen en schietpartijen op zijn duimpje weet te winnen. de verdienste is evenwel dat de stunts en actiescènes een blockbuster waardig zijn. of het nu een muzikale gevangenisontsnapping is in Boedapest (leve Dean Martin), een inbraak in het Kremlin (nooit gezien projecteersnufje trouwens), een glasraambeklimming van de Burj Khalifa in Dubia (hoogtevrezers, neem uw kotszakje mee) of een achtervolging in een tegelijkertijd horizontaal en verticaal bewegende parkeergarage in Mumbai (daar parkeer je toch niet de allernieuwste futuristische BMW i8), de adrenaline wordt nooit gelost en houdt de kijker in zijn actiegreep. je beseft dat het allemaal niet kan, dat was identiek in de drie vorige films maar daarom noemt het ook Mission: Impossible en verteer je dit alles met de glimlach. enkel had Cruise (als producer zal hij het wel voor het zeggen gehad hebben ten opzichte van Bird) de nevenpersonages zorgvuldiger moeten kiezen: Paula Patton als vrouwelijke sidekick acteert enkel met gefronste wenkbrauwen en loopt rond als een depressief kieken zonder kop, echt een ergerlijke verschijning, Simon Pegg als humoristische sidekick moet vaak te geforceerd naar een grap zoeken, Michael Nyqvist is de clichéversie van een James Bond slechterik en als een cameo van Ving Rhames je 7,7 miljoen dollar kost mag die gerust achterwege gelaten worden. enkel Jeremy Renner als nevenagent en Léa Sedoux als vrouwelijke huurmoordenaar weten hun meubels te redden. echter, op het einde van de rit denk je, wat kunnen ze me schelen, ik heb een blockbuster pur sang gezien en me er fameus mee geamuseerd. eindejaarsmissie van Cruise is meer dan geslaagd.

3,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s