King Of Devil’s Island


“opvoeding: de meest gebruikelijke manier om kinderen te verknoeien.” _ Eric Piscador

bij de uitreiking van de Noorse filmprijzen (de Amanda’s) ging de verfilming van de roman van Lars Saabye Christensen met drie prijzen lopen waaronder de hoofdvogel van beste film. het is gebaseerd op waar gebeurde feiten in 1915 en speelt zich af in Bastoy, een fjord in Oslo. thuisbaken van een heropvoedingskamp voor jongeren. waarvoor men er terecht komt, wordt niet over gesproken. daarnaast heeft elkeen een letter en een cijfer als naam om de identiteit te vervagen en een nieuwe te creëren. wat als paal boven water staat: de directeur (Stellan Skarsgard, ook optredend als producer) eist dat de regels strikt worden nageleefd binnen de contouren van slavenarbeid. de huisvader (Kristoffer Joner) ziet en hoort hierop toe. van echte heropvoeding (onderwijs en reïntegratie bijvoorbeeld) is geen sprake. wanneer de huisvader na negen maanden op het eiland het voelt kriebelen, neemt hij C5 (Magnus Langlete) dagelijks mee naar de wasruimte. de andere nieuweling C19 (Benjamin Helstad) is meer de vechtersbaas en knokt vanaf dag één voor zijn ontsnapping. deze twee elementen komen samen in een hoogoplopende vete tussen C19 met de andere jongeren van barak C en de directeur met zijn staf. King Of Devil’s Island valt het best samen te vatten als Song For A Raggy Boy meets The Last Castle: kindermisbruik onder het mom van heropvoeding in een afgesloten instelling van de buitenwereld zoals Alcatraz waaraan men tracht te ontsnappen. regisseur Marius Holst maakt visueel sterk gebruik van het sneeuwrijke decor dat samen met het ruwe landschap een grillige sfeer opwekt. de muziek speelt hier prachtig op in. Stellan Skarsgard geeft een perfect evenwicht als een autoritair bestuurder die mettertijd enkele schuldgevoelens kweekt terwijl Kristoffer Joner zijn cruciale rol als de grootste vijand van de jongeren met venijn in het oog krachtig neerzet. de prent eindigt misschien chaotisch maar het inwendig opborrelend gevoel bij de kijker geeft weer dat we enerzijds heden ten dage tevreden mogen zijn dat de geschiedenisgruwel van kindermisbruik wordt bloot gelegd maar anderzijds bezorgd om de wetenschap dat dit jarenlang verzwegen is geweest en dat het deksel van de doofpotten slechts op een kiertje staat.

3/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s