Hugo


“film zal voor een bepaalde tijd kunnen gebruikt worden als wetenschappelijk curiosum, maar los daarvan heeft het geen enkele commerciële waarde.” Auguste Lumière

een traditionele Scorsese kun je dit allerminst noemen. geen maffiaverraad om de hoek (oa Goodfellas, Casino), geen diepgravend onderzoek naar de zieleroerselen der mensheid (oa Taxi Driver, The Aviator), geen muziekdocumentaire (oa Shine A Light over The Rolling Stones of het dit jaar verschenen 208 minuten durende George Harrison: Living In The Material World), geen Leonardo Di Caprio (hoofdkarakter in de laatste vier Scorsese films), geen Robert De Niro (hoofdkarakter in acht films van Scorsese) maar wel voor de eerste maal een familiefilm die dan nog eens in 3D gemaakt is. op één punt is Hugo wel typerend voor Scorsese: het is weer meesterlijke cinema. een uitstapje uit de vertrouwde filmomgeving geeft blijkbaar veel zuurstof (zoals David Lynch bewees met The Straight Story). het begint al met de magnifieke openingsscène waarin je in vogelvlucht over Parijs richting het station van Montparnasse wordt gekatapulteerd. daar is de jonge Hugo Cabret (Asa Butterfield) na het overlijden van zijn vader (Jude Law) gehuisvest. dagelijks pikt hij (letterlijk) zijn koffiekoekje mee en zorgt hij ervoor dat alle klokken van het station blijven werken. dat is niet het enige dat op zijn verlanglijstje staat: vanuit het speelgoedwinkeltje van de norse George (Ben Kingsley) neemt hij radartjes, tandwieltjes en veertjes te grazen met als doel de menselijke robot af te maken die zijn vader en hij aan het herstellen was. wanneer George Hugo te grazen neemt mag hij al blij zijn dat de stationschef (Sasha Baron Cohen) niet geroepen wordt want die verwijst weesjongens stande pede naar het weeshuis. Hugo moet wel karweitjes opknappen voor George en hij ontdekt dat de oude, stuurse en verdrietige man niemand minder is dan George Méliès. Hugo is ervan overtuigd dat alles hersteld kan worden, ook het leven van George, en samen met diens kleindochter (Chloë Grace Moretz) en Rene Tabard (een uitstekende Michael Stuhlbarg) grasduinen ze in zijn werk op zoek naar eerherstel. bij filmliefhebbers rinkelt er meteen een belletje wanneer de naam Méliès valt. niet voor niets worden er jaarlijks in vele Europese landen (in België is dat op het BIFFF) de méliès uitgereikt voor winnaars van de fantastische film. de Franse filmpionier maakte tussen 1896 en 1912 meer dan 520 filmpjes (nadat hij de gebroeders Lumière aan het werk zag maar die hem weigerde een projector te verkopen) met bijzondere aandacht voor regie, decors, kostuums, trucs, montage ed. een verloren schat echter want om financieel boven water te blijven, werden zijn kopieën omgedoopt tot chemicalieën waarvan schoenhakken werden gemaakt. slechts één bleef over: A Trip To The Moon. wel het tweede gedeelte van de film is een hommage van Scorsese aan al die pioniers van de cinematografische kunst waarin hij niet nalaat filmstukjes van Buster Keaton, Harold Lloyd en Charlie Chaplin te gebruiken en is het voor de kijker genieten hoe Méliès (knappe rol van Ben Kingsley) gedreven in zijn Starfilmsstudio de film tot droomkunst brengt. en wat dan met het eerste gedeelte van de film? is zeker ook in orde (en noodzakelijk om niet filmkenners te laten inleven in het verhaal) als een familiale avonturenfilm van twee jongeren (Asa Butterfield en Chloë Grace Moretz) waarbij het station de ideale droomspeelplaats is voor jongeren en de kijker jaloers een Midnight In Paris (maar dan overdag) gevoel krijgt (u herkent waarschijnlijk wel Django Reinhardt, Salvador Dali en James Joyce). jammer dat de personages in het station beperkt zijn uitgewerkt. Sasha Baron Cohen vond ik een miscast terwijl Ray Winstone, Christopher Lee, Richard Griffiths en Emily Mortimer vaste waarden zonder betekenis zijn in het station. een kleine minpunt als teken aan de wand dat Scorsese zijn aandacht volledig toelegde op het afleveren van een hommage aan de filmpioniers. zoals Méliès gedreven was met film, is Scorsese gedreven met film en dat levert hoogtepunten van filmplezier op. Hugo zal in vele eindejaarslijstjes van 2011 verschijnen.

4/5

Een gedachte over “Hugo

  1. Alhoewel ik er gemengde reacties over heb gehoord is het wel een film waar ik naar uit kijk. Hoop dat het me nog lukt deze in de bioscoop te zien voordat hij verdwijnt. Deze moet je in 3D gezien hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s