The Smurfs


“zou u graag in een smurf smurfen waar elk smurf door ‘smurf’ gesmurfd wordt en er bovendien maar één smurfin rondsmurft?” _ in Humo dd 16/05/2008

blijkbaar ben ik tijdens het jaar onze Smurfen vergeten. vandaar kort eerherstel voor onze karakters van de Belgische striptekenaar Pierre Culliford die ontstaan zijn tijdens een diner tussen Peyo (zijn pseudoniem) en Franquin, in 1958 een spin-off kenden in de andere stripreeks van Peyo (Johan en Pirrewiet), een jaar later hun eigen stripreeks kregen, in de jaren zestig via commercie door Kellogg’s hun opmars maakten, in de jaren zeventig hun eerste (Belgische) langspeelfilm kenden (De Fluit Met Zes Smurfen) en Vader Abraham uitpakte met de gigantische hit ’t Smurfenlied, in de jaren tachtig in Amerika bekendheid verworven doordat Hanna-Barbera er een tekenfilmreeks van maakte en in de jaren negentig onderwerp werden van videogames. om maar te zeggen dat De Smurfen uitgegroeid zijn tot een imperium waarmee Peyo naast Hergé mag staan. Raya Gosnell (regisseur van bedenkelijke films als Home Alone 3, Big Momma’s House en Scooby Doo) vond het lang genoeg stil rond de smurfen en maakte er een 3D film van. daarin krijgt Gargamel (Hank Azaria) een grote rol bedeeld want na meer dan vijftig jaar is hij nog steeds op zoek naar de smurfen. en warempel, hij heeft hun onzichtbaar bos gevonden. echter, Grote Smurf (de diepe stem van Jonathan Winters), Smurfin (Katy – I Kissed A Smurf – Perry), Klungelsmuf (Anton Yelchin), Moppersmurf (George Lopez), McSmurf (Alan Cumming) en Brilsmurf (Fred Armisen) weten via een magisch wormgat te ontsnappen. ze belanden bij het stel Grace (die zwanger is) en Patrick (die slechts op twee dagen tijd een cosmeticacampagne op touw moet zetten). de wereld van New York is groots voor onze duimgrote wezens en zoeken een weg terug naar smurfenland, achternagezeten door Gargamel en zijn valse kat Azraël. uiteraard stimuleren ze tussendoor de familiale band tussen Grace en Patrick die hen wederzijds ter hulp schieten. het verhaal is dan ook vooral toegespitst op de jongsten onder ons maar verrassend genoeg wordt er meer dan eens cynisch de draak gestoken met het smurfenbestaan (kleur van het achterwerk van smurfen, 99 smurfzonen en slechts 1 smurfin, de passief-aggressieve smurfquote) zodat het volwassen publiek ook aangesproken wordt, als dat al niet het geval was door het jeugdsentiment. want vanaf het la-la-lalala-la, la-lala-lalaa deuntje denk je terug aan je kleuterbestaan waarin je in pyama voor het slapen gaan een tekenfilmpje van hen zag. de combinatie van de smurfanimatie en de echte wereld is goed in elkaar geweven ook al omdat Hank Azaria een goede kinderslechterik speelt. ook hij laat het niet na om met Azraël enkele meer donkere grappen uit te halen. Neil Patrick Harris en Jayma Mays zorgen voor het melige gezinsverhaaltje maar kom, laten we dit maar klassiek passend in het plaatje noemen. met The Smurfs kunnen onze kinderen zien welke tekenfilms ons vroeger boeiden en hebben ze zelf een goede animatiefilm gezien. alle smurfen nog aan toe.

3/5

Alex Agnew over de smurfen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s