Don’t Be Afraid Of The Dark


“lopen in het donker is zoiets las zwemmen onder water, je kunt alleen niet boven komen om adem te halen.” _ Jeanette Winterson

bijzonder raar: voor het eerst in vele jaren wordt het filmjaar niet afgesloten met een Sawadept. de jagsawkiller neemt blijkbaar sabbatverlof en daarom namen we als horroralternatief de overjaarse productie van Guillermo del Toro, de Mexicaanse topregisseur (Hellboy, El Labirinto Del Fauno, Blade II) die zoals Luc Besson een omslag maakt in zijn carrière tot veelproducer. de trailer van Don’t Be Afraid Of The Dark zagen we reeds in 2010. dat de film pas eind 2011 uitkomt belooft niet veel goeds. de elfjarige Sally (Bailee Madison) wordt door haar moeder richting vader Alex (Guy Pearce) en diens nieuwe vriendin Kim (Katie Holmes) gestuurd. de immens grote Victoriaanse villa zegt haar niets tot ze een geheime kelder ontdekt die de laatste werkstudio blijkt te zijn van de bekende tekenaar Blackwood die tientallen jaren geleden samen met zijn zoon op mysterieuze wijze verdween. Sally hoort vanuit het keldergat haar naam fluisteren. talrijke kleinere wezens willen met haar spelen. aangezien het een horrorfilm is, zal er van spelen weinig in huis komen maar wordt het huis gebruikt door de wezens om de bewoners op te jagen. u kent het verhaal van de tandenfee waarbij deze midden in de nacht bij slapende kindjes langs komt en het tandje dat gelegd werd onder het kussen vervangt door een centje. in sommige landen zoals Spanje en Mexico (invloed van del Toro) is het geen fee maar een muis. nou ja, debuterend regisseur Troy Nixey maakt er een mengeling van van een rattenlichaam met weerwolfhaar die bejaarde vampiertanden hebben en een stemmenimmitatie tentoon brengen van Precious Smeagle. de monsters mogen gezien worden maar of dat je er schrik van moet hebben: ze zijn even groot als de smurfen, één stamp en ze zijn zo plat als een vijg. daarnaast bevat deze remake van de gelijknamige film van John Newland uit 1973 de klassieke toon dat het kind (Bailee Madison heeft trouwens een Heather O’Rourke (het meisje van de Poltergeistfilms) look aangemeten gekregen maar dan met zwart haar) de slapeloze nachten moet ondergaan, de schuld krijgt van vreemde gebeurtenissen in het huis, zelf een schuldgevoel krijgt, de ouders psychologische hulp zoeken, er toch één persoon (Jack Thompson) is die meer weet over het raadsel van het huis en wanneer de ouders het verder uitpuzzelen halsoverkop hun lot moeten ondergaan. acteerprestaties zijn ok maar vallen ten prooi aan de scenarioclichés. af en toe is er wel eens wat spanning te beleven maar omdat men niet geheel de horrortoer durft op te gaan (men wil het ook nog een sprookjesdimensie geven) ben je inderdaad niet bang in het donker.

2/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s