Jane Eyre


“spijt is het levensgif.” _ Charlotte Brontë

de Engelse schrijfster Charlotte Brontë (waarschijnlijk beter gekend onder haar pseudoniem Currer Bell) kon het niet geweten hebben dat ze in 1847 (de cinematografie ontstond immers pas in 1877) een klassieker maakte die talrijke keren bron was van verfilming. Jane Eyre, beschouwd als één van de hoogtepunten in de literatuur, haalde reeds in 1910 een eerste keer het witte doek en zal, van een huzarenstuk gesproken, dit zestien keer herhalen, met daarbovenop ook nog enkele televisieseries en musicals. wijdverspreid en alom gekend (behalve voor mij weeral), een makkie dus om het verhaal kort uit de doeken te doen. de ouderloze Jane (Mia Wasikowska) wordt opgevoed door haar tante Mrs. Reed (Sally Hawkins) die haar vooral als een bedrieglijke lastpost omschrijft en na een banale ruzie in de onverbiddelijke strenge handen overlaat van de Lowood kostschool. ze weet de tyfusepidemie en de school te overleven om vanaf haar achttiende als gouvernante aan de slag te gaan in het landgoed van Rochester (Michael Fassbender). daar zorgt ze voor de opvoeding van de dochter van Rochester, Adèle. de here des huizes krijgen ze weinig te zien maar wanneer hij zijn opwachting maakt in het kasteel leert hij Jane kennen als een gewaagde dialoogtegenstander. hij herkent bepaalde eigenschappen van zichzelf in haar en onderhuids groeien ze naar elkaar toe ware het niet, bij monde van bizarre geluiden en gebeurtenissen in het kasteel, dat Rochester iets te verbergen heeft dat een Victoriaanse vloek kan betekenen op hun liefde. regisseur Cary Joji Fukunaga spitst het niet zoveelste kostuumdrama op rij toe op het samenspel tussen Jane Eyre en Rochester waarbij fraaie dialogen de spanning en emotie medelevend hoog doen oplaaien. ze tonen aan dat in het donkere mistige negentiende eeuwse Engeland Jane Eyre een vrijgevochten jonge vrouw is, niet op haar mondje gevallen, doelbewust vooruit wil in het leven maar toch stuit op haar eenzame positie in een afgelegen kasteel en terughoudendheid in de binding met een man. Rochester is al even ambitieus en als rijk man maatschappelijk correct onverschillig ten opzichte van zijn naasten maar toch tegengehouden wordt door zijn demonen. een wederzijds begrip over elkanders situatie brengt hen zowel dichter bij als verder weg van elkaar. het nevenverhaal met St. John (Jamie Bell) is ten opzichte hiervan een ondermaatse rommelpartij maar de manier waarop Fukunaga dit goed maakt met magnifieke Engelse landschappen, intimiderende locaties en een krakend kasteel waar sfeerwaardig gebruik gemaakt wordt met het kaarslicht, spreekt boekdelen. Brontë ziet met deze verfilming haar roman waardig vertaald op het witte doek en het duurt mogelijks opnieuw zestien films om dit te evenaren.

3,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s