One Life


“de aarde is de moeder van de natuur én haar graf.” _ William Shakespeare

de titel zal de doorwinterde reïncarnist het vel uit zijn berenlijf doen springen maar voor hen deze stelling: mogelijks heeft de mens meerdere levens, maar hoeveel levens heeft de fauna, de flora, de planeet? in mijn maidenfilmjaar zag ik Microcosmos (Le Peuple De L’Herbe), de geprezen film die natuurdocumentaires naar een hoger niveau bracht door in te zoomen op het kleiner niveau. sindsdien heeft men de cameratechnieken alleen maar verbeterd wat bij de seriemakers van Planet Earth uitmondde in 2007 tot de langspeeldocumentaire Earth. door verdere optimalisatie van de Yogi Cam hebben de makers hun nieuw project klaar waarbij men ongelooflijk miniscuul en onwaarschijnlijk dicht op de huid van dieren zit. als rode draad doorheen de documentaire neemt men de gemeenschappelijke deler met de mens: het levensverloop. geboorte. een zeehondmoeder die haar jong baart op een ver afgelegen ijskouvlakte, een tropische aardbeikikker die haar eitjes in hoge bomen gaat leggen of een gorilla als babysit. ontdekking van het leven en leren overleven. kapucijneraapjes die noten leren kraken, kameleons die met hun lassotong insecten verorberen, jachtluipaarden die in groep hun jachttechniek bijschaven, de sluwe geduldige techniek van een komodovaraan om een buffel uit te schakelen. liefde. de vliegende hertkever die het opneemt tegen andere boomrivalen om zijn geliefde te winnendood. een vrouwelijke walvis die de mannenexemplaren tegen elkaar opzet om met de beste in zee te gaan. dood. een reuzenoctopus die haar laatste adem opgeeft voor haar eitjes. de opsomming is allesbehalve limitatief en de documentaire wordt gespekt met dieren van allerlei gevogelte, gevinte, gebeente, enz. uit aller- en velerlei uithoeken van de wereld: Antarctica, Israël, Congo, Japan, Argentinië, Tonga en ga zo maar door. het biedt een enorme variatie in adembenemende decors en seizoenen. de documentaire weet door zijn enorme verscheidenheid, wat trouwens knap begeleid wordt door een zeer afwisselende georchestreerde soundtrack van George Fenton, dan ook nooit te vervelen. op het einde wordt de boodschap door verteller Daniel Craig (niet toevallig zal deze documentaire uitgebracht zijn naast de release van The Girl With The Dragon Tattoo) nog eens benadrukt. iedereen deelt de planeet en elkeen op de planeet deelt het leven. en het leven en de planeet verdient een toekomst. One Life heeft er een zeer knappe documentaire van gemaakt.

3,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s