A Dangerous Method


“dertig jaar heb ik me beziggehouden met de psychologie van de vrouw, maar er is één vraag waarop ik nog geen antwoord heb gevonden: ewat willen ze eigenlijk?” _ Sigmund Freud

bij Sigmund Freud moet ik altijd denken aan seksuele versprekingen. genre wanneer je op een café zit en er passeert een ferme babe je tegen je kompanen zegt, vrienden nog eentje want ik heb borst en binnen een hoertje heb ik een afspraak bij de tandarts. binnen de psychologie zal men bij Freud uiteraard denken aan de psychoanalyse waarvan hij eind negentiende eeuw de grondlegger was. de twintig jaar jongere Carl Gustav Jung was aanvankelijk een fervent aanhanger van Freud en zijn neurosenleer maar onderlinge disputen omtrent wetenschappelijke uitgangspunten zetten een wig tussen beide pychobeoefenaars. in de film worden hun standpunten aangeraakt waarbij Jung (Michael Fassbender) sterke twijfels heeft in de leer van Freud (Viggo Mortensen) dat alle neurosen te herleiden zijn tot seksuele verdringing of seksuele trauma’s uit de kindertijd. Freud trekt dan weer sterk ten strijde ten aanzien van de toepassingen uit de mythologie, godsdienstpsychologie of parapsychologie van Jung waarmee hij de psychoanalyse uit de geloofwaardige wetenschappelijke hoek trekt. maar, en hier draait eigenlijk de kern van de film om, is mogelijks de rol van de jongedame Sabrina Spielrein (Keira Knightley) de druppel geweest die beide protagonisten uit elkaar dreef. zij meldde zich in 1904 als patiënte aan in de instelling van Jung en de seksuele vrijheid die Sabrina pretendeert staat haaks tegenover de relatie met zijn vrouw en hij geeft zichzelf over aan masochistische spelletjes die niet goed in de oren klinken van Freud maar waarvan Jung naderhand zelf in een zenuwinzinking belandt. met het filmpalmares van David Cronenberg konden Freud en Jung tamelijk gerust zijn in hun adaptatie maar helaas moeten we vaststellen dat Cronenberg enkel maar de vloksneeuw aanraakt van de Zwitserse bergen. wat Freud en Jung beoefenden was een uitgesproken vorm van dieptepsychologie maar veel diepgang in de psychoanalyse heeft de film niet. je hebt enkele psychologische gesprekken tussen beiden maar deze blijven enkel hangen als bizarre wazige beelden die je ’s morgens overhoudt aan je droom. zowel Fassbender als Mortensen zetten hun psychiater grondig neer hoor maar hun samenspel biedt enkel maar een fragmentarische indruk over hoe ze waren (ook een psychiater kan een zenuwinzinking krijgen (Jung) of bedenkelijk grommend aan sigaren lurken (Freud)), wat hun ideeën waren (en voor kijkers die niet weten waarover psychoanalyse gaat, zullen de dialogen te snel gepasseerd zijn om er een diepte-inzicht over te krijgen) en hoe de buitenwereld naar hen keek. komt daar nog eens bij dat Keira Knightley echt een overactingramp is als de slaagslaaf van Jung. met haar teveel geforceerd knokend knikkende kin kan ze geen sympathie krijgen. gelukkig kun je naar prachtige uitzichten en landschappen staren als ze in beeld is. A Dangerous Method is niet de juiste methode voor Cronenberg.

2/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s