The Girl With The Dragon Tattoo


“hoe meer tatoeages, des te groter het trauma.” _ E.L. Koldewijn

ach, noem mij maar wereldvreemd maar tot deze remake had ik geen benul waarover de Millennium trilogie van Stieg Larsson ging. de boeken (de eersteling werd in 1995 gepubliceerd, een jaar nadat de schrijver aan een hartinfarct overleed) nooit gelezen en de Zweedse verfilmingen (de eersteling uit 2009 heette Män Som Hatar Kvinnor (Mannen Die Vrouwen Haten) en was onder regie van Niels Arden Oplev) nooit gezien. perfect dus om met een open geest de remake van David Fincher te bekijken. de verhaallijn zal voor jullie minder wereldvreemde lezers bekend zijn dus een bondige samenvatting volstaat: enerzijds heb je de verhaallijn van de verguisde journalist Mikael Blomkvist (Daniel Craig) die door de steenrijke Henrik Vanger (Christopher Plummer) naar zijn ijskoud eiland ontbeden wordt om de jarenlange geleden verdwijning van zijn kleindochter Harriet te ontrafelen waarbij de moordenaar in de rangen van de familie gezocht moet worden. anderzijds heb je de verhaallijn van de sociaal onaangepaste zonderlinge Lisbeth Salander (Rooney Mara) die vernederingen ondergaat om aan geld te geraken maar wel een computerhackergenie is waarop spionagebureau’s gretig beroep doen. de twee verhaallijnen komen samen waarbij in de verdwijningszaak van Harriet een doorbraak komt en de verhaallijnen van onze twee protagonisten lichtpunten krijgen of blijft de man de vrouw haten? verrassend genoeg is de plot vrij doordeweeks (ondanks de bewerking van meesterscenarist Steven Zaillian). alhoewel je wilt weten wie de moordenaar van Harriet is, wat er in de gedachten van Salander omgaat en voor wie Blomkvist een hart in de sneeuw tekent, veel verder dan een detectiveromannetje uit een BBC-serie reikt het lijvige verhaal van Larsson niet. het is dan ook vooral de omkadering die van The Girl With The Dragon Tattoo een fascinerend kijkstuk maken. Daniel Craig stelt zijn Bondcharmes nog even uit en geeft zijn personage een onverschillige afstandelijke maar toch gedreven invalshoek. over Rooney Mara (ze volgt Noomi Rapace op) wordt veel geschreven. regisseur David Fincher koos haar op basis van haar kleine rol in zijn succesfilm The Social Network en ze stelt helemaal niet teleur. Salander is een boeiend personage met zeer uiteenlopende gevoelens en gedachten en steekt er ook nog eens apart bovenuit met een neogothic look (de geblondeerde wenkbrauwen maken het plaatje af). de eigenzinnige sound van Trent Reznor en Atticus Ross past perfect bij het ijskoude landschap en David Fincher weeft verhaal, landschap, muziek en personages in een hoogstaand onderhoudend tempo in elkaar. hoewel de film in Zweden blijft, een geslaagde Amerikaanse remake.

3,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s