The Iron Lady


“als je wilt dat er in de politiek iets gezegd wordt, vraag het aan een man. als je wilt dat er iets gedaan wordt, vraag het dan aan een vrouw.” _ Margaret Thatcher

in het filmlandschap heerste er al een ijzeren man in de gedaante van Robert Downey Jr. (hij mag binnenkort het harnas opnieuw aantrekken in The Avengers en de derde Iron Man), nu mag Meryl Streep in de huid kruipen van The Iron Lady. geen superheldin, maar wel de Britse premier van 1979 tot 1990 (de conservatieven zullen haar hoogstwaarschijnlijk wel aanzien als een heldin). Streep heeft met haar vertolking een derde Oscarbeeldje op haar schoorsteen staan (we vergeten eventjes 14 andere nominaties) en alhoewel ze haast in elke rol tracht te dingen naar de award (ongetwijfeld zal ze jaloers geweest zijn op Helen Mirren’s succes als The Queen), is het niet geheel onverdiend. ze zet de rol – woordspeling op komst – ijzersterk neer en dat was nodig want de film weet niet te kiezen tussen een biografie van Margaret Thatcher dan wel haar napolitieke leven te belichten. enerzijds krijg je een portret van een roestende oude dame die overal haar overleden man (een goede Jim Broadbent) ziet en diens stem via Alzheimer versterkt haar leven laat overheersen. als oud ijzer buiten gezet bij het grof vuil en vergeten door de bevolking. anderzijds spitst Mamma Mia regisseuse Phyllida Lloyd zich mijmerend toe op de opkomst (als afzet tegen een pestende jeugd) en hoogdagen van Thatcher: haar standvastigheid als dame in een politieke mannenwereld (we krijgen een Brits parlement te zien met enkel mannen en één vrouw als leider) en de kritieke strijdmomenten zoals de Falklandoorlog, de mijnstakingen, samenspanning met Amerika via Ronald Reagan, de val van de Berlijnse Muur en de interne opstand tegen haar figuur. de film mist evenwel een spontane objectiviteit en spiegelt Thatcher af als een heldin die het gelijk heeft en dit zich steeds naar haar toe kon trekken en het huidige beeld van een vechtende tachtigjarige dame tegen gezondheidsproblemen doet vergeten hoe ze haar bijnaam heeft verkregen. het toonbeeld van haar politieke afscheid bijvoorbeeld is immens kritiekloos alsof iemand mijmerend op brugpensioen gaat. Margaret Thatcher heeft op politiek vlak haar verdiensten, Meryl Streep heeft in haar vertolking haar verdiensten, The Iron Lady heeft enkel een te nadrukkelijke oscarhengelingverdienste en die filmanalfabeten trappen er ieder jaar in. het is geen ijzersterke film.

2,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s