John Carter


“Mars, Venus, Saturnus, wat mij verbaast, is niet zozeer dat we deze verre planeten ontdekt hebben, maar wel dat we hun namen kennen.” _ Jean Nohain

met een naam als Carter kun je al eens ver geraken in het leven. of het nu in de politiek is (Jimmy Carter als Amerikaanse president), showbusiness (Nick Carter als zanger van de Backstreet Boys), muziek (June Carter als countryzangeres en vrouw van Johnny Cash), film (Helena Bonham Carter als actrice en vrouw van Tim Burton), sport (Ali Carter als professioneel snookerspeler), literatuur (Lin Carter als fantasyschrijver), je kunt er wel ergens mee komen. maar redder van Mars? jawel, ook dat, als je maar John Carter heet. zoals in de meest recente sandaalfilms zijn het de goden die de planeten gebruiken als speeltuin (Clash Of The Titans, Immortals, Thor) en het dan de inwoners verwijten dat men dorst naar oorlog. zo is het nu koekenbak op Mars waar de blauwen het opnemen tegen de rooien (hoe je simpelweg goed en kwaad van elkaar kunt onderscheiden, zie Star Wars), Zodanga versus Helium waarbij de Tharks (die lijken trouwens nog meer rechtstreeks uit Star Wars te komen, zelfs al heeft zo’n lopende reptiel de stem van Willem Dafoe) als neutrale partij de uitkomst afwacht. totdat ze gezelschap krijgen van John Carter (Taylor Kitsch). eigenlijk is hij een ex-cavalerist uit de Amerikaanse burgeroorlog die zijn tijd verdoet door naar goud te zoeken. hij komt terecht in een grot en plots ontwaakt hij op Barsoom (lijkt de naam van Mars te zijn die ze op Mars er aan geven) waarbij hij ontdekt dat hij wel heel hoog kan springen. knappe del Dejah (Lynn Collins), prinses van Helium, komt hem in de rode woestijn tegen (zij is op de vlucht omdat haar vader en koning (Ciaran Hands) haar dwingt te trouwen met de leider van Zodanga zodat de oorlog kan stoppen) en overtuigt John Carter om samen met de Tharks ten strijde te trekken tegen Zodanga en hun goden. pixar-regisseur Andrew Stanton (Finding Nemo, Wall-E) doet niks verkeerd maar doet alles wat we eerder al gezien hebben. digitale Star Wars lopende reptielen met raar rollende Avatar ogen, titanenstrijden waarbij de goden (oa Mark Strong) hun onderdanen (oa Dominic West) als speelbal gebruiken maar waarbij een sterveling met gewone krachten buitengewoon uit de hoek komt, immense mastodonten van mammoetbrullende creaturen die met één voetstamp een gans leger kunnen platdrukken maar toch simpelweg verslagen kunnen worden door diezelfde sterveling, de kracht van een onmogelijke liefde, nietsbetekenende 3D en brave Disneygevechten om het jongerenpubliek niet te moeten afstoten. alhoewel dat laatste niet lijkt te lukken. met een productiekost van meer dan 200 miljoen dollar ligt de opbrengst daar een groot pak onder en wordt John Carter de grote blockbusterflop van 2012. langs de ene kant terecht want de film is nergens origineel, weet nooit te beklijven. je hebt het gewoon allemaal al eerder gezien. langs de andere kant is de namaak niet slecht gemaakt en als de film ter ere van de 100 jaar oude roman A Princess Of Mars van Edgar Rice Burroughs (uiteraard veel bekender om zijn Tarzan personage) tien jaar eerder was uitgekomen zouden de kritieken anders geweest zijn. John Carter mag dan een held zijn op Mars, hier op aarde zal hij geen potten breken.

2/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s