Elena


“het wenen van een erfgenaam is vermomd lachen.” _ Publilius Syrus

winnaar van het 38ste Filmfestival Gent

een minuut de camera op een kraai in een boom, daarna een dame – Elena (Nadezhda Markina) – die haar ochtendroutine afhaspelt. het is meteen duidend voor het tempo van de film. regisseur Andrei Zvyagintsev heeft nog vele van dergelijke beelden in petto om de plot van zijn thrillerverhaal te omkaderen: Elena in een trein, Elena in een winkel, Elena op stap, Elena bij haar luie zoon en nietsnut kleinzoon, kleinzoon in een knokpartij. de kleinzoon speelt zonder het te beseffen wel een grote rol in de film. hij betekent alles voor Elena maar het gezin heeft te weinig centen om hem naar de universiteit te sturen. Elena smeekt dan maar om het geld bij haar man die ze tien jaar geleden in het ziekenhuis leerde kennen (hij als patiënt, zij als verzorgster). zijn standpunt is dat haar zoon maar moet zien in te staan voor zijn nakomelingen in plaats van thuis niets te doen. blijkt dan dat Elena dergelijk scenario al had ingecalculeerd bij hun ontmoeting tien jaar geleden en ze beraamt haar plan verder om het geld te bemachtigen. je zou dit dan ook een ingenieuze thriller met een dubbel gevoelseinde kunnen noemen ware het niet dat het eeuwen duurt vooraleer Elena zichzelf schaak en haar man schaakmat heeft gezet. omdat je de zetten door de weinig vooruitstuwende beeldkracht van ver ziet aankomen, heb je zelf je koning al veel vroeger teneer geslagen.

2/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s