My Week With Marilyn


“van dezelfde stof zijn wij als dromen; en ons kleine leven is door een slaap omringd.” _ Prospero (William Shakespeare)

poopoopidou. onze grootvaders zullen geen twee keer nagedacht moeten hebben als ze een weekje konden optrekken met Marilyn Monroe, de blonde vamp die presidenten uit het loodje sloeg. Colin Clark was destijds zo’n lucky bastard. van oorsprong een rijkeluiszoontje die voor zijn ouders op de tweede plaats kwam na zijn meer succesvolle broer. op zoek naar zelfbestaan wil hij een job in de filmwereld en hij klopt aan bij Sir Laurence Olivier. na aandringen mag hij aandraven als third assistant director bij de film The Prince And The Showgirl. inderdaad, Clark’s ervaringen van op de set lagen eerder al aan de basis van de film The Prince, The Showgirl And Me. de passage die hij toen onthield, wordt nu mede verweven in My Week With Marilyn van Simon Curtis. Monroe, toch al All About Eve en Gentleman Prefer Blondes achter de rug komt zeer onzeker (en steevast te laat) toe op de set. vele scènes hebben meerdere takes nodig wat de cast en crew op stang jaagt, niet in het minst Olivier zelf. en het wordt met de dag slechter op de set. ze voelt zich minderwaardig ten opzichte van een rasactrice als Sybil Thorndike, ze voelt zich miskend door Olivier die altijd op haar vit, ze moet constant peptalk krijgen van haar acteurcoach en om haar angsten de baas te kunnen, zoekt ze toevlucht in pillen (of is het de productiemaatschappij die met pillen hun goudhaantje onder controle willen houden). op zoek naar een houvast huilt ze uit bij de verlegen en op de filmset niets betekenende assistent Colin Clark. het blijft een kuise relatie maar de onderhuidse opwinding, waaruit blijkt dat Monroe hierin ervaringsmeesteres is, doet het hart van Clark verblindend harder slaan. dat zou ook bij ons het geval geweest zijn. Monroe is het icoon van de blonde sexy vamp die met een kushandje de mond des mannen doet open gapen van verwondering. maar onder deze blonde stoeipoesfaçade (met de nodige nukkige sterallures) sluipt een vertwijfelende jongedame die zeer onzeker is van haar kwaliteiten, sluipt een naïef meisje op zoek naar een prins en de ware liefde (of laat ze dit enkel uitschijnen?) en een instabiele door pillen versufte persoonlijkheid waardoor haar affectie ook van de hak op de tak springt. Michelle Williams, alhoewel de fysieke gelijkenis niet treffend is, doet dit voorbeeldig door als atrice een ster vorm te geven alhoewel het Kenneth Branagh is die als Sir Laurence Olivier de film steelt. ook Eddie Redmayne als Clark (die een gewaardeerd documentairemaker werd) is onschuldig goed. andere Britse steracteurs als Derek Jacobi, Judi Dench, Emma Watson, Julia Ormond en Toby Jones komen spijtig genoeg enkel als randpersonages voor in de achtergrond. verwacht geen biografische film over Monroe, wel een gedreven momentopname (van een week) door de ogen van setassistent Clark die toont hoe overdonderend het icoon naar de buitenwereld was en onzeker over zichzelf.

3/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s