Young Adult


“je bent maar éénmaal jong, maar je kunt je leven lang onvolwassen blijven.” _ Charles Scoggins

wat is er het best of het leukst: wonen in de stad of op het platteland? daar waar niemand je kent behalve wanneer je succesvol bent of daar waar iedereen iedereen kent maar de afkomst geringe bron tot een hoopvolle carrière geeft? Mavis Gray groeide op in het stadje Mercury en was als puber de grietsensatie op de middelbare school welke ze mocht afsluiten als prom queen. zo snel als ze kon, verliet ze het naar vis stinkend dorpje om in de Mini Apple carrière te maken als schrijfster van Young Adult, een succesvolle boekenreeks over opgroeiende tieners. succes = geluk? achter haar 37-jarige knappe façade schuilt er een diep depressieve meid die van de ene whiskey over de andere scharrel naar de volgende kater gaat. het leven flitst voorbij. en dan krijgt ze een e-mail met een geboortekaartje. Buddy (solide Patrick Wilson) was de jeugdvlam van haar leven en is vader geworden. Mavis krijgt een ingeving en trekt naar Mercury om Buddy terug voor haar op te eisen. dat haar stud van weleer getrouwd is, moge slechts een nietsbetekenend obstakeltje zijn. trouw staat immers synoniem voor saai. en met haar kan Buddy terug gelukkig worden. denkt zij althans. een hardnekkige gedachte waarvan ook Matt (knappe bijrol van Patton Oswalt), destijds slachtoffer van een hate crime waar niemand naar omkeek, haar niet kan van afbrengen. Young Adult kan omschreven worden als een coming of age tragikomedie maar dan van een plus dertiger. omdat het ook eens voor ons herkenbaar mag zijn. platteland of stad? het maakt niet uit, het is de illusie die je zelf hebt over succes, over gelukkig zijn en over zaligmakende liefde die je gevoelstoestand zal bepalen. Charlize Theron is uit het goede hout gesneden voor deze rol. beeldschoon maar toch redenerend dat ze de beste jaren achter de rug heeft gehad (waarvan de talrijke nutteloze pedicures symbool voor staan). alcoholverslaafd, niet alleen om haar depressie tegen te houden maar vooral omdat ze niet volwassen wil worden. ze blijft egocentrisch en oppervlakkig zoals het een prom queen betaamt en net als haar karakter in de boekenreeks wil ze eerder young dan adult zijn. het is dan ook behoorlijk moeilijk sympathie voor haar te hebben. ze is een bitch en de scène waarin ze zichzelf een anti-climax aansmeert is zeer pijnlijk om zien. reden: vroeger was naar het schijnt alles beter en de wenteling in deze geromantiseerde herinneringen over de jeugd blijken onze enige houvast te zijn. wat Young Adult van Jason Reitman (ook Juno en Up In The Air) er wat doet uitsteken: als we recentelijke genrefilms bekijken (bvb Sideways), krijgen we met de mannen toch steeds enkele bierbuiklachsalvo’s te zien. als een vrouw het hoofdpersonage wordt, wordt hetzelfde uitgangspunt minder komisch en pijnlijker herkenbaar voor leeftijdsgenoten.

3/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s