Wrath Of The Titans


“Iam pridem, ex quo suffragia nulli uendimus, effudit curas; nam qui dabat olim imperium, fasces, legiones, omnia, nunc se continet atque duas tantum res anxius optat, panem et circenses.” _ Juvenalis

de geschiedenis durft zich wel eens te herhalen. heden ten dage worstelt Griekenland tegen de financiële ondergang van het land, eeuwen geleden werd het ook bijna van de kaart geveegd (excuses voor de slechte introvergelijking maar bij deze film mag dat wel). alhoewel Clash Of The Titans terecht overal neergesabeld werd, durven de Griekse goden zich tien jaar na de debatten opnieuw met de mensheid te moeien. een goede box office haalt het steeds van een slechte kritiek. en zo krijgt onze halfgod Perseus (Sam Worthington met woelige haardos), zich al die jaren bezig gehouden met vissen en het grootbrengen van zijn zoon Helius, bezoek van zijn vader Zeus (Liam Neeson die de look-a-like wedstrijd van Gandalf wint). de mensen bidden niet meer voor de goden waardoor ze hun kracht verliezen en zo de strijd met de titanen onder leiding van Kronos in de onderwereld Tartaros aan het verliezen zijn. zeker wanneer broeder Hades (Ralph Fiennes die de look-a-like wedstrijd van Saruman wint), met Zeus’ ander zoon Ares (Edgar Ramirez), the dark side verkiezen. Zeus wordt gevangen genomen en de andere broeder Poseidon (bleke Danny Huston) kan nog net Perseus oproepen om opnieuw de strijd tegen de titanen en Kronos aan te gaan. hij krijgt steun van Argenor (Toby Kebbell), eveneens een halfgod als zoon van Poseidon, en Koningin Andromeda (Rosamund Pike) om Zeus te redden, Kronos te verslaan en het einde van de wereld te voorkomen. we kunnen positief beginnen: Wrath Of The Titans is veel beter dan Clash Of The Titans. Jonathan Liebesman (ik kan zijn vorige blockbuster World Invasion: Battle Los Angeles best appreciëren) houdt de vaart er goed in en weet zeker in de eerste helft enkele amusante achtervolgingsscènes te brengen (zoals de eerste aanval van de titanen die de kop ingedrukt wordt door Perseus of het gevecht ten aanzien van twee reuzencyclopen) waarbij hij zelfs een humorknipoog niet afwijst (Bill Nighy als ontwerper van de onderwereld die Perseus verwelkomt als degene die de Kraken heeft verslaan als verwijzing naar zijn Pirates Of The Carribean rol). de labyrinthpassage in Tartarus mag dan oppervlakkig zijn, het is goed in elkaar gestoken. maar eens in het hol van de hel belandt, wordt de film holler met de minuut en daveren de Griekse zuilen op hun fundamenten. letterlijk want Perseus wordt in zijn gevechten meermaals met het hoofd in het reuzenmarmer geduwd. je zou hem wat dafalgans gunnen alsook de kijker want de actie en het decor worden overdadig. panem et circenses zeg maar. maar in het brood zitten gaten en de spelen lopen op het einde mank.

2,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s