This Must Be The Place


“een plaats voor alles en alles op zijn plaats.” _ Isabella Mary Beeton

als je de eerste keer het karakter van Cheyenne (fenomenale Sean Penn) te zien krijgt, verwacht je een biografie van een fan van The Cure en Black Sabbath omwille van de lookmix tussen Robert Smith en Ozzy Osbourne. als achtergrond misschien zelfs waar: Cheyenne is een vijftiger en heeft een glorieuze rockperiode achter de rug maar is nu een ghoticicoon van wat hij geweest is. hij leeft teruggetrokken in een gigantisch kasteel ergens in Dublin en staat aan de rand van een depressie terwijl zijn levenslustige vrouw Jane (Frances McDormand) hem door dik en dun steunt. zijn tergend langzame tred naar de supermarkt (alsof hij een zware last op de schouders torst), zijn asociale houding naar mensen die hem nog (aan zijn uiterlijk) herkennen of zijn catatonisch staren naar het kunstwerk Cuisine in zijn keuken zijn daar maar enkele voorbeelden van. het enige wat hij zich wat aantrekt is zijn vriendschapsband met Mary (Eve Hewson), een 16-jarig in woelige tijden opgroeiende puber (wat de relatie is tussen beiden, blijft doorheen de film onduidelijk). het lijkt wel of Cheyenne afgeleefd is. hij heeft zijn glorietijd gehad en sleept zich letterlijk en figuurlijk door het leven heen waarbij hij allerlei angsten moet overwinnen, de belangrijkste (en tegenstrijdig met zijn levensstijl) de angst voor de dood. wanneer hij te horen krijgt dat zijn vader op sterven ligt, trekt hij naar New York ook al gaat hij er vanuit dat zijn vader nooit van hem heeft gehouden. per boot uiteraard want hij heeft vliegangst, waardoor hij te laat komt. hij komt te weten dat zijn vader op zoek was naar de nazibeul die hem een trauma opscheepte tijdens zijn periode in het concentratiekamp. Cheyenne beslist zijn werk verder te zetten en komt zo in diverse staten terecht en ontmoet mensen van allerlei pluimage, allen met hun historiek. een zweem van melancholie, bewustwording, zelfontdekking doorkruisen de route van Cheyenne waarbij de vreemde situaties aanleiding geven tot levenswijsheden. naargelang de ontmoetingsreis vordert, sympathiseer je meer en meer met Cheyenne en merk je onder de lagen make-up en immense haardos een bijzonder interessant figuur die eigenlijk normaler is dan degene die hij en court de route tegenkomt. een roadmovie van een troosteloze ziel conform The Straight Story zeg maar (de grasmaaier maakt plaats voor een trolley) waarbij de bestemming ondergeschikter is ten aanzien van de reis en door de bizarre ontmoetingen (o.a. David Byrne, inderdaad zanger van The Talking Heads die een song hadden met This Must Be The Place, de uitvinder van de koffer op wieltjes (prima vertolking van Harry Dean Stanton), een wel zeer zwijgzame indiaan en de topmonoloog van de 94-jarige nazibeul) de onderliggende wraakdoelstelling plaats maakt voor een nieuwe zin in het tristesse leventje. voor sommigen mag Sean Penn met zijn bevreemdend uiterlijk, hoog stemmetje en raar lachje irritant overkomen. dat is een kwestie van love it or hate it. ik? I rock it. bovendien heb ik na Il Divo een boon voor regisseur Paolo Sorrentino die ook nu weer uitpakt met elegante beeldvoering, eigenzinnige camerastandpunten en een sfeervolle kijk op diverse decors (van woestijnen tot ijsvlaktes). de cinema is the place to be voor This Must Be The Place!

4,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s