Haywire


“het is moeilijk om een warhoofd en moeilijk om intelligent te zijn, maar het is bijzonder moeilijk om het tot warhoofd te brengen als men intelligent is.” _ Cheng Panchiao

Steven Soderbergh associeer ik steeds met films waarbij het scenario geheel moet onderdoen aan de sterrencast en het plezier waarmee men voor de camera in allerlei wereldsteden staat. Soderbergh voegt daarna een wat eigenzinnige montage door, laat de negatieven door enkele kleurbaden spoelen en zet er een gezapige soundtrack onder om het geheel een cinefiel tintje te geven. vele critici zijn gewillig in die val te trappen. zo ook met Haywire. het verhaal is een flutniemendalletje dat zijn voorgade kent bij vele B-films uit de jaren tachtig. Mallory Kane is een spionagedeskundige te huur. wanneer ze een Chinese dissident in Barcelona heeft opgepikt, vindt ze die bij een latere missie dood terug aan in Dublin. ze is de spil van een double cross waarbij de sporen naar haar leiden. ze trekt op pad (zo worden ook nog San Diego en New York aangedaan) om haar naam te zuiveren waarbij ze eerst moet uitvinden wie er aan de lont zit: de hooggeplaatste overheidschef Coblenz (een zeer degelijke Michael Douglas), de flamboyante spionage-aal Rodrigo (Antonio Banderas zorgt voor flair in de film met een lekkere sigaar in de hand), de klusjesuitdeler Kenneth (mindere factor Ewan McGregor), collegaspion Aaron (respect voor Channing Tatum die zich gewillig in elkaar laat timmeren door een vrouw en daar twee volgende rollen voor krijgt in Soderberghs’ films), collega-informant Paul (Michael Fassbender toont nogmaals dat zijn tronie, lage stem en zijden kostuum van hem een stijlvolle gentleman maken) of de achter de schermen onaantastbare Studer (geen idee meer waarom dit personage van Mathieu Kassovitz in de film zit). je merkt, alweer een sterrencast in sterrenlocaties wat de vrouwelijke heldin veel mogelijkheden biedt om haar gevechtskunsten te etaleren. Gina Carano is immers een hoog gewaardeerde naam in de mixed martial arts. op zich doet ze niet veel meer dan Steven Seagal in zijn glorieperiode. iedereen die haar weg barricadeert, krijgt klop. Soderbergh verdoezelt dit door de gevechten naakt te houden. zonder special effects en met realistische geluidsweergave kan Carano als vrouwelijke gevechtsmachine haar harde klappen uitdelen. maar nadeel is dat Soderbergh de gevechten veel te lang laat aanslepen zodat ze naar het belachelijke toe neigen. als je geen verhaal hebt, moet je dat wel op één of andere manier rekken. wel credits voor Carano die als vrouwelijke leading lady toont ballen aan haar lijf te hebben. daarnaast probeert Soderbergh met zijn traditionele kleurschakeringen, speciale jazzy soundtrack (die scènes van een kwartier zonder dialoog moeten overlappen) en een geforceerde Bondsfeerimitatie Haywire een arthousesfeer te laten uitademen. te gemakkelijk om in die dikkenekpretentieval te trappen. als haywire in de war betekent, is Haywire warrig.

1,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s