The Awakening


“observatie: tussen 1914 en 1919 hebben oorlog en de griep meer dan een miljoen levens in Engeland ontnomen. conclusie: dit is een tijd voor geesten.”

met dit fictieve citaat van Florence Cathcart start de winnaar van de Gouden Raaf op de jongste editie van het BIFFF. Florence is een autoritaire bestsellerauteur met haar boekenreeks over seeing through ghosts. tevens schuwt ze de actie niet en schuimt ze Engeland af om charlatans te ontmaskeren die via goocheltrucs aan geestoplichterij doen. haar volgende zaak wordt aanhangig gemaakt door Robert Mallory (Dominic West), de directeur van een jongenscollege. het internaat zou geterroriseerd worden door de geest van een vermoord jongetje dat als een vage schim zich op de jaarlijkse schoolfoto’s laat zien en recentelijk een hoogtepunt kende door het overlijden van een jongetje na het zien van de geest. Florence haalt haar truckenkast boven maar komt slechts tot een gedeeltelijke rationele ontmaskering. het andere deel blijkt sporen te bevatten van bovennatuurlijke verschijnselen die haar alsmaar pertinenter worden. positief is de sfeerschepping. net zoals onlangs bij The Woman In Black wordt een afgelegen rustiek mistige plattelandssetting gekozen met een gigantisch gebouw als speerpunt van de spokerij. het zijn dan ook de ijzig lange lege gangen, valse muren en kijkgaten die voor opschudding zorgen, meer dan plotse schrikkingsmomenten al is de scène van Florence voor een poppenkast een akelig hoogtepunt. dat de geest achterna gezeten wordt door Rebecca Hall is ook een positief gegeven. zij geeft aan Florence een no nonsens karakter mee. ze laat niet met zich sollen, laat zich niet makkelijk verleiden en draagt mentaal de sporen mee van haar verleden waardoor ze met een dubbele bodem jaagt op geesten (ze bestaan niet maar stel van wel, dan wil ik een passage uit mijn leven goedpraten). het jammere is dat debuterend regisseur Nick Murphy geen origineel materiaal in handen heeft. The Others, The Orphanage, The Woman In Black, The Innocents, allen hebben ze voorgedaan hoe het moet en The Awakening tapt gewoon uit hetzelfde vaatje. we geloven niet in geesten, er gebeuren rare dingen die de personages niet zien maar de kijker wel, de geest bekommert zich om de spokenjager, laat eens een paar keer zien of voelen dat hij er is, een oud verhaal over het huis of de bewoners ontspint zich en de confrontatie gebeurt tussen geest en geestenjager. alhoewel een verdienstelijke sfeervolle regie en sterke acteerprestaties (met ook nog Imelda Staunton) kan The Awakening dan ook niet wegsteken dat het meer van hetzelfde is.

2,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s